Of: hoe een mens probeert het beste te maken van een slechte situatie.
Mijn huidig project --passend getiteld
Majin Boekenkast Love Love Kitten Rumiko-- bestaat uit stap 2 van het verrijken van mijn zitkamer tot home entertainment center: het in elkaar steken van boeken- en dergelijke kasten.
Na een tweemalige karavaan naar Ikea waarop mijn Joke ongekende lasten torste, ben ik vrolijk bezig sinds gisterennamiddag mijn handpalmen open te wringen op een allegaartje van schroeven en vijsjes. Op een gegeven moment had ik echter de grens bereikt van mijn materiaal, en besloot ik naar de Brico te trekken voor d� ideale kruiskop. Dat kwam handig uit want mijn witloof met kaas en hesp had nog kaas en hesp nodig ook.
Dus ik kruip achter het stuur van mijn Joke. Het raampje links was nog een beetje berijmd, dus ik draai dat naar beneden met de bedoeling het daarna naar boven weer te draaien, het glas weder helder ende transparant. Ware het niet dat de volledige ruit met een rotvaart naar beneden stort en zich begraaft in mijn deur. Een driewerf "kut" was hier op zijn plaats, beste lezers. Blijkbaar had ik toch nog een wasbeertje of twee slecht karma te goed (Karma wordt gemeten in de metrische eenheid van platgereden wasbeertjes).
Niet naar den Brico maar naar de garage (Peugeot) dus. De auto laten staan helemaal open was een flagrante uitnodiging tot inwendige bevriezing en grand theft auto, daar ik geen garage (persoonlijk) heb. Wat doet een mens met zijn raam helemaal open in putteke winter?
Cruisen.
Ge trekt uwe kraag omhoog, ge zet Martin Solveig - Rocking Music op max voluum en ge cruist met uwen arm uit de deur. Smile uw tanden bloot naar alle fietsers die u aangapen.
Natuurlijk kan je niet verwachten dat een kwartier voor sluitingstijd dat zaakje nog gerepareerd kan worden. Dus capoeira geven vanavond is al zeker nen dikke njet (niet dat er sowieso veel volk zal komen, maar voor die hardcore, sportieve Jette-babe die tijdens haar blok wil afkomen doet ik graag ne
meia lua di compasso extra). Maar dan bleef nog probleem 1) schroevendraaier en 2) kaas en hesp over. Terugwandelen, dan op het fietsje springen en tot Brico is toch wel ver, en op het moment dat ik dan daar ben is het piek in den bazaar. Nu tijdens een wandeling terug naar huis kan een mens nadenken. Misschien hebben ze in de Delhaize ook wel schroevendraaiers dus daar kan ik met de fiets naartoe. Maar de kans is feitelijk nogal klein, en wat doe je dan? Toch doorfietsen tot Korbeek-Lo? Misschien kon ik eens aankloppen bij de buren en zagen achter hun apparel. Indien die iets hebben hoef ik me enkel nog zorgen te maken over mijn ingredi�nten. Even later wandelde ik peinzend langs een slagerij. Aha! Hesp kan ik daar halen. Misschien vind ik wel wat kaas in ��n van de buurtwinkeltjes ook, die net dat ietsje meer dragen dan dan de doorsnee winkel (
"Yogi Slagerij. Smarter than the average slagerij.") Maar natuurlijk, naast been houwen die ook kaas. Als nu die schroevedraaier lukt, dan zijn we er.
Wel, beste kijkbuiskinderen, die lukte (Dank aan mijn onderbuurvrouw Nina. Ook dank aan haar kudde katten trouwens, die mij immer een interessant tafereel voorschotelen als ik door mijn venster kijk). Ik ontdekte zelfs dat in een beenhouwerij ze de kaa zo vers van het blok raspen, hoe vers kan je het hebben? (Jamie Oliver marktschuim-gevoel borrelt op.) Dus handelde ik in enkele minuten een poti�ntiele urenlange operatie af. Moraal van het verhaal: incasseren, nadenken en dan blijve geve.
Wim
