Pijnlijkste training tot nu toe gehad in kung fu. Vollem bak schoppen en afgeweerd worden met knie op je scheen doet pijn. Nu ik ben er gene om dat er niet bij te pakken, dat hoort bij krijgskunst. Maar de 20ste keer op diezelfde plaats, dan werd het voor mij toch teveel.
Kom, dit is nog maar de tweede keer dat ik echt niet door ben gegaan met een oefening de laatste 10 jaar. Jaaa, jullie denken allemaal: niet zagen dan had je dat maar niet moeten doen en da's waar, maar ik zaag toch effe :)
Nu, vele mensen onderschatten hoezeer een menselijk lichaam kan veranderen door oefening. Om het de woorden van Oliver te zeggen van budo taijutsu: Vroeger had ik zo van die teeny polskes en nu moet je eens zien. Je huid verandert, wordt steviger, enzovoorts. En dat is zo. Zelfs van squash, je moet mijn duimen maar eens vergelijken. Je ziet direct met welke hand ik waar ik mijn racket vastpak.
Nog een voorbeeld, ik heb een conditie maar enkel explosief. Dat betekent slecht uithoudingsvermogen, hoge recuperatie; van nature (dat ligt in de aard van mijn volk) en door oefening. Dus als ik op de tatami een doorgedreven opwarming moet doen of een halfuur sparren, dan staat mijn keel kurkdroog en mijn huid kletsnat. Awel, ik heb nu nog maar zes lessen achter de rug, maar de verandering is spectaculair. Pas nu ik het schrijf besef ik het eigenlijk ten volle. Ik was mijn water vorige keer vergeten en eigenlijk geen last van gehad. Vandaag merkte ik verschil op in mijn ademhaling: mijn keel stond nog altijd droog, maar alhoewel het gevoel brandender was het minder.
Gek, 6 jaar capoeira heeft dat nooit veranderd... Wat is er dan zo speciaal aan krijgskunst?
Toch wel helemaal anders dan budo taijutsu. Daar wordt er veel op je kyushu (drukpunten, ken je wel als je Ranma 1/2 leest) geklopt en gewreven, en dat stimuleert op een aggressieve manier heel je geest en lichaam. Daar wandel je nadien weg met exact hetzelfde gevoel dat mediteren je geeft. Superbewust. Hier, bij de wushu, is het wat je meer zou verwachten als je bijvoorbeeld enkel films kent: schoppen, slaan, plooien, springen, uithouden, incasseren. Heel anders. In wushu wordt er veel geblockt, in ninjutsu enkel ontweken. Maar ik heb al gemerkt, ook van onze eigen Cat Fight Club :) dat blocken veel makkelijker is, dat doe je zelfs al ken je niks van vechten. Voor ontwijken heb je immens meer bewustzijn en alertheid nodig, maar natuurlijk is het veiliger voor jezelf.
Ik ben wel blij dat ik veel concepten van budo taijutsu kan blijven gebruiken, maar zoals ik al heel lang besef, die concepten zijn ongelooflijk waardevol omwille van hun gigantische waarheid. Dat valt gewoon niet te onderschatten. Moeilijk uit te leggen aan iemand die dat niet heeft ervaren, maar de manier van bewegen, en dan bedoel ik met lichaam én geest, is zo waar, zo juist, dat soms als ik een eenvoudige techniek onderging, zelfs op het moment dat ik met pijnlijk verwrongen gewrichten tegen de mat kwakte, ik tranen in mijn ogen kreeg omdat de schoonheid ervan mij zo raakte. En dan bedoel ik niet dat die beweging mooi was zoals een turnbeweging of pak nu een schilderij, maar eerder een mathematische schoonheid(maar toch niet onnatuurlijk!) Ik ken eigenlijk maar twee andere voorbeelden waarmee ik dat kan illustreren: go, of voor degenen die al geprogrammeerd hebben, een perfect design. Maar stel je nu voor dat je dat soort bescheiden schoonheid terugvind -- nee meer dan dat: ervaart -- in iets fysiek, en niets zomaar iets fysiek, maar de beweging van en interactie met je eigen lichaam.
Weergaloos.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
3 reacties:
Het is inderdaad zo dat je lichaam er serieus van veranderd, hoewel ik het bioj mezelf niet kan bevestigen, daar ik nagenoeg mijn hele leven judo doe. Ik kan het wel bevestigen adhv observaties die ik maak bij ander mensen en door het verschil te zien tussen mezelf en andere sportievelingen die geen sport doen. Je staat er eigenlijk niet bij stil, maar je lichaam wordt enorm gehard van gevechtskunsten tov andere sporten: zolas je zegt: huid wordt minder kwetsbaar, gewrichten worden minder fragiel...etc. Mijn vingers zijn rijkelijk voorzien van eeltknobbels op de plaats waar ik judogi's vastneem en mijn handpalmen hebben een zeer dikke huid gekregen (eveneens kumikata-artefacten). Maar dat niet alleen: je pijngrens ligt gevoelig hoger en de mogelijkheid om zware klappen te vangen zonder veel last is veel meer uitgesproken doordat alle spiertjes in je lichaam onbewust die impact opvangen door zich op te spannen en te ontspannen op het juiste moment. Zonder twijfel hebben gevechtsporten een enorme meerwaarde tov gewone sporten,... als er contact mee gemoeid is (daarom is capoeira ook niet zo efficient op dat vlak: enkel spiervorming en eelt op je voeten... maar geen extra verschijnselen op vlak van incasseren)
Iets anders inherent aan gevechtskunsten: Matrix mode. Wacht tot je de toestand bereikt waarbij alles schinbaar "slo-mo" gaat, dat is nog es een gevoel zie... dat is wel de beste beloning voor volharden dat je kan krijgen bij een gevechtssport.
Het is niet vaak dat ik die toestand bereikt heb, maar je kan het het beste omschrijven als een geestelijke conditie waarbij je ongeloofelijk geconcentreerd bent en je lichaam op één lijn staat met je geest en zowel "actief denken" als "instinctiefmatig handelen" zonder conflict met elkaar versmelten: Geweldig gevoel! Ik denk dat je dat bij wushu sneller zal leren dan met Judo, gezien de spirituele training die ze je erbij geven. Ik heb er ongeveer 12 jaar over gedaan voor ik zover was, maar gezien de spirituele coaching die je bij kung-fu krijgt zal dat zeker sneller gaan...
Oh ja, needless to say dat je graad van slomotion (2x 3x...) verbeterd met training dus als je die toestand bereikt, wil dat niet noodzakelijk zeggen dat je wint: sommigen hun slomo functie is duidelijk beter dan die van jezelf, zoals ik reeds meermalen heb ondervonden ;)
Over slomo... dat heb ik dus ook met squash. Alhoewel dat dat inderdaad zeldzaam is. Momenten van grote concentratie en "ik moet 'em hebben!" waarbij je (denk ik) enorm vertrouwt op muscle memory.
Nu heb ik eens gelezen dat die ervaring een resultaat kan zijn van je hersenen die het moment niet aankunnen. Maar dat geldt misschien alleen voor traumatische ervaringen.
Ik denk dan aan mijn fameuse val ondersteboven op mijn nek bij L.O., toen had ik zo ook iets, alhoewel dat dat eigenlijk meer het typische "life flashing before your eyes" was.
Hm ik denk ineens, volgens mij heb je wel sneller slomo bij competitiesporten of gelijkaardige (gevaarsituaties irl). Dus dan is het goed dat we ook dikwijls sparren :)
Een reactie plaatsen