Ik heb de chronologie van mijn tekeningen in de galerijpagina's omgedraaid. Nu staan de nieuwste bovenaan.
Wim
zaterdag, februari 25, 2006
vrijdag, februari 24, 2006
Gargantua
Een aantal ongerelateerde websites van uiteenlopend pluimage --over nieuws, reizen of archeologie-- en origine --van Mahabalipuram, Indië tot Nazca, Peru-- blijkt te verhalen over vondsten van kolossale standbeelden of fossielen.
Vreemd. Kijk zelf maar eens op die pagina's. Bekijk de foto's en vooral de filmpjes.
Wimder
Vandaag knipte ik een muis in twee en die naaide ik mooi weer aan elkaar
Vreemd. Kijk zelf maar eens op die pagina's. Bekijk de foto's en vooral de filmpjes.
Wimder
Vandaag knipte ik een muis in twee en die naaide ik mooi weer aan elkaar
donderdag, februari 23, 2006
Your license, please
Wilde glas wijn bestellen. Werd me met veel poeha geweigerd omdat ik such a beautiful young face had en geen license.
't Zal me leren... in't vervolg toch maar mijn hele sjakosj meenemen als ik uitga.
Sara
(ik heb dan toch een extra cola gekregen omdat ik er zo zielig uit zag)
't Zal me leren... in't vervolg toch maar mijn hele sjakosj meenemen als ik uitga.
Sara
(ik heb dan toch een extra cola gekregen omdat ik er zo zielig uit zag)
woensdag, februari 22, 2006
Vlaamse woordjes voor ons moeke
Speciaal voor os ma, wat in' t Vlaams om mijn 'roots hihi' niet te vergeten:
nondedzju, ik hem nie genoeg kaases bei
Waar ik van hou hier:
-de zon natuurlijk, er is geen echte harde winter,en het regent niet van
februari tot november.
(en natuurlijk was ik dees weekend al weer verbrand in mijn gezicht :-()
-Je kan je wel thuisvoelen in San Fransisco. Voelt heel Europees aan, met een Zuid-Fransachtige haven en pier,
bootjes, eilandjes. Heel veel water. Romeinse heuvels. En omwille van alle migranten heb je
China, Italië, Japan, Ierland allemaal op loopafstand. Gezellige marktjes en kledingwinkels met heel veel keus.
Een strandje,kliffen, en ook een heel modern deel. Mooie kleurige huisjes die niet echt hoog zijn (owv aardbevingen)
-lekkere keuken hier ook als je op resto gaat tenminste. Heel goei Aziatisch eten want je ziet hier niet anders
dan aziatische mensen (zeker op werk)
-exotische natuur, bloemen en planten groter, zeeleeuwen op het strand,...
Wat ik hier verdomme mis:
- bokes: ik mis bokes hier. Geen warme bakker hier en de cornflakes en frangipannekes komen mijn oren uit.
Ik wil gewoon een boke, of een stukje stokbrood met wat beleg. Als ge hier al een broodje te pakken krijgt is het
gesuikerd of mouche-achtig.
-mijn Vlaamse maten en familie, maar misschien kunnen we hier ook wel een kolonie stichten.
Wat er nog op de planning staat buiten werken:
Vrijdagochtend 24 feb vertrekken hier rond half tien (voor jullie is het dan vrijdagavond half vijf),
tussenlanding in Chicago, wachten en vingersdraaien tot volgende vlucht naar Brussel vertrekt, waar
we landen om half negen zaterdagochtend Belgische tijd, waar mijn Wimmeke in de vertrekhal
staat met een bordje 'Sara'.
In totaal zal de reis zoiets van vijftien uur duren.
Oja, ik zou zondag graag langs Olen komen om es hallo te zeggen (als ik mag)
. We spreken nog wel iet af!!!
Tot in tweekend
Sara
nondedzju, ik hem nie genoeg kaases bei
Waar ik van hou hier:
-de zon natuurlijk, er is geen echte harde winter,en het regent niet van
februari tot november.
(en natuurlijk was ik dees weekend al weer verbrand in mijn gezicht :-()
-Je kan je wel thuisvoelen in San Fransisco. Voelt heel Europees aan, met een Zuid-Fransachtige haven en pier,
bootjes, eilandjes. Heel veel water. Romeinse heuvels. En omwille van alle migranten heb je
China, Italië, Japan, Ierland allemaal op loopafstand. Gezellige marktjes en kledingwinkels met heel veel keus.
Een strandje,kliffen, en ook een heel modern deel. Mooie kleurige huisjes die niet echt hoog zijn (owv aardbevingen)
-lekkere keuken hier ook als je op resto gaat tenminste. Heel goei Aziatisch eten want je ziet hier niet anders
dan aziatische mensen (zeker op werk)
-exotische natuur, bloemen en planten groter, zeeleeuwen op het strand,...
Wat ik hier verdomme mis:
- bokes: ik mis bokes hier. Geen warme bakker hier en de cornflakes en frangipannekes komen mijn oren uit.
Ik wil gewoon een boke, of een stukje stokbrood met wat beleg. Als ge hier al een broodje te pakken krijgt is het
gesuikerd of mouche-achtig.
-mijn Vlaamse maten en familie, maar misschien kunnen we hier ook wel een kolonie stichten.
Wat er nog op de planning staat buiten werken:
Vrijdagochtend 24 feb vertrekken hier rond half tien (voor jullie is het dan vrijdagavond half vijf),
tussenlanding in Chicago, wachten en vingersdraaien tot volgende vlucht naar Brussel vertrekt, waar
we landen om half negen zaterdagochtend Belgische tijd, waar mijn Wimmeke in de vertrekhal
staat met een bordje 'Sara'.
In totaal zal de reis zoiets van vijftien uur duren.
Oja, ik zou zondag graag langs Olen komen om es hallo te zeggen (als ik mag)
. We spreken nog wel iet af!!!
Tot in tweekend
Sara
dinsdag, februari 21, 2006
Dear Wimpie Letter
special thanks to Donald for his pictures taken during our trip to SF last weekend
Dear Wimpie,
why wouldn't we move to
Why wouldn't we?
We could live happily together in 1 of the
We'd see our children climbing
We'd walk the foot steps of stars (like Sean Connery in the Rock), reading manga's in the sun on the little banks at the
We'd watch the movie 'Escape from Alcatraz' in
We'd do some fancy shopping on Union Square
We wouldn't have to fly for 15 hours to Japan because
It's only 1 hour drive to the beaches of SantaCruz, where we could ride a few waves on our surfboard. If we'd wanna ride the snow, we'd drive 4 hours North to go skiing in Sierra Nevada.
We'd have the sun and not a drop of rain during nine months of the year. You'd smell exotic flowers in our garden, and you'd find any mediterranean ingredient for your cooking experiments in the wild.
While you'd do the shopping for your noodle dish at
And every evening, we'd see the sun go down from
Wanna go with me?
Dear Wimpie,
why wouldn't we move to
Why wouldn't we?
We could live happily together in 1 of the
We'd see our children climbing
We'd walk the foot steps of stars (like Sean Connery in the Rock), reading manga's in the sun on the little banks at the
We'd watch the movie 'Escape from Alcatraz' in
We'd do some fancy shopping on Union Square
We wouldn't have to fly for 15 hours to Japan because
It's only 1 hour drive to the beaches of SantaCruz, where we could ride a few waves on our surfboard. If we'd wanna ride the snow, we'd drive 4 hours North to go skiing in Sierra Nevada.
We'd have the sun and not a drop of rain during nine months of the year. You'd smell exotic flowers in our garden, and you'd find any mediterranean ingredient for your cooking experiments in the wild.
While you'd do the shopping for your noodle dish at
And every evening, we'd see the sun go down from
Wanna go with me?
zaterdag, februari 18, 2006
Saturday 18th: weekend !!!!!!!
This week was exhausting (working days of 10 - 11 -12 hours) but I'm not complaining. I learned more in 1 week than I did it the past six months.
The hills have been suncovered all week, exept for the weekend: showers in Silicon Valley.
Shop till you drop. Buying presents for my family soothens my homesickness. Like eating chocolate when you're in LDVD.
Found a Beringer wine for my Dad. It's not the right vineyard but's already something.
What's more:
I think I found the American counterpart of 'our' Litlle Asia in Brussel.
it's called Tamarine and the food was even more exquisit.
I drove our rented white Dodge Stratus. He's not a Corvette but he's smooth though.
Gonna take a picture of me in the car just to show off.
Visited a 'Woooooow' Apple shop in Palo Alto, close to Stanford University
San Francisco here we come
Friday 17 Feb: Blues pooring out of me:
Absence makes the heart grow fonder
but right now it's digging holes in me.
Wim would call it love, I'd say it's physiology
but it hurts and that's a fact.
but right now it's digging holes in me.
Wim would call it love, I'd say it's physiology
but it hurts and that's a fact.
donderdag, februari 16, 2006
15th of Feb
- Had some delicious dinners over here: kinda fusion food, with fish fresh from the Pacific, nice Californian beer too. And also something like tempura with fresh vegetables in it, and as a starter all kinds of Greek spreads with warm bread (tsatsiki, aubergine spread, spicy salsa spread). They have a lot of excellent asian resto's here because of all of the different cultures. We might go to a Japanese resto closeby where the food is served on little sailing boats on a mini-river. Crazy, no?
- Went to a mediterranean place yesterday with beautifully colored lights, like sitting in a Moroccan night underneath palmtrees and stars.
- Vivian drinks plain hot water with her meals, it's said to be good for digestion, maybe a wise Chinese tip for all of you?
- They play music in the restrooms of the Guidant offices.
- The airco here is freezing (je had gelijk Marie).
toi toi toi
Sara
- Went to a mediterranean place yesterday with beautifully colored lights, like sitting in a Moroccan night underneath palmtrees and stars.
- Vivian drinks plain hot water with her meals, it's said to be good for digestion, maybe a wise Chinese tip for all of you?
- They play music in the restrooms of the Guidant offices.
- The airco here is freezing (je had gelijk Marie).
toi toi toi
Sara
woensdag, februari 15, 2006
Shadow Blade!
Morrigan Aensland, gekribbeld tijdens onze laatste Dungeons & Dragons-sessie (immer bron der inspiratie) en vervolgens zeer lui gescand en gegimpt. Ik heb er zelfs enkel maar wat donkerdere airbrush opgedaan als schaduw, ha!
Voor de kenners: ja ik weet dat veel details niet kloppen zoals de oren en de outfit maar in het begin was de tekening nog niet Morrigan... Trouwens, ze kan toch vormveranderen! Ja.. dat is de reden *kuch*
Wim
dinsdag, februari 14, 2006
13th of Feb
- had a lovely sleep
- still want to sleep (and Donald reminds me every day of the fact that I look 'terrible')
- finally met Susan, Able, Viviane,... They're very helpful. Viviane set up a meeting with Erwin because I asked her about the GSDM in Santa Clara. She's a very sweet person (like all Guidant people, of course ;-)).
- in a few minutes we gonna meet with 'THE' Simon (my oldest brother would love to here that the most important person is always a Simon)
- received some Valentine hearts today. I'm not into Valentine-stuff at all, but when I tasted the chocolate, I wanted to hear the voice of Wimpie, so I phoned him again. Mi manchi!
- will try another time to go to the gym
- work is progressing, I'm happy
- I feel like eating Crab today (never dare to say 'crab' here because I'm afraid to pronounce it the wrong way so it sounds like 'crap'), it seems they have very good seafood over here (seefood for Mireille)
- the fresh grapefruit juice at the hotel is delicious, njam. But they do have strange drinks here, smoothies and everything low carb or chocolat without chocolat milk etc.
miss you all, kiss, gotta go
Saar
- still want to sleep (and Donald reminds me every day of the fact that I look 'terrible')
- finally met Susan, Able, Viviane,... They're very helpful. Viviane set up a meeting with Erwin because I asked her about the GSDM in Santa Clara. She's a very sweet person (like all Guidant people, of course ;-)).
- in a few minutes we gonna meet with 'THE' Simon (my oldest brother would love to here that the most important person is always a Simon)
- received some Valentine hearts today. I'm not into Valentine-stuff at all, but when I tasted the chocolate, I wanted to hear the voice of Wimpie, so I phoned him again. Mi manchi!
- will try another time to go to the gym
- work is progressing, I'm happy
- I feel like eating Crab today (never dare to say 'crab' here because I'm afraid to pronounce it the wrong way so it sounds like 'crap'), it seems they have very good seafood over here (seefood for Mireille)
- the fresh grapefruit juice at the hotel is delicious, njam. But they do have strange drinks here, smoothies and everything low carb or chocolat without chocolat milk etc.
miss you all, kiss, gotta go
Saar
maandag, februari 13, 2006
12th of Feb
As this was going to be my first trip crossing the European borders, I had planned everything rigorously:
- included an emergency checkinglist in my checklist to check
- sorted my cloths by type of day, weather and Sara mood
- included brush-your-teeth-without-toothbrush chewing gums in my survival package etc etc
However, after kissing and hugging my boyfriend to death at the passport station and after creating my confort zone in the way too short seat A 11 in front of the 767, a small miscalculation showed up in my mind and sank down like a brick. Of course Sara, you cannot arrive at Chicago at 13h00 Belgian time
if you're leaving at 11 h 30 am Belgian time. There's the timezones so it means it's 13.00 pm local time.
So I sank down in my seat in the same way as my brick did , embraced my faith and a coke of 355! ml and entered the grey zone between being awake and falling asleep. And that's where I'm still wandering around now,
21 hours after take off, just arrived in my hotel room and still embracing: a tortilla turkey because I was starving.
I try to get some sleep for the first time after these 21 hours, after describing what's left in my mind of the time between departure and arrival.
It's in points because I remember in flashes. And that's also how it will be described in my next postings on this blog, because I will be too busy for decent sentences:
-the food in the airplane looked liked it had been digested before and then shrinked by professor Barabas (no Donald, stop telling me about the glorious period of business class)
-I prefer the asian airhostesses from the advertisements, because these women looked like the evil big nurses that break your back instead of giving you a massage.
-I think I bored Donald with my stories about childhood, because all of a sudden he fell asleep (like that brick you know). Jimmy told me: Poor you, 2 weeks with Donald, but I'm
sure it's gonna be the other way around
-no suprises during the flights, excellent and caring pilots, didn't need more
-I really cannot wait until tomorrow when we will meet all the SantaClara people and finally finalize the study requirements.
-but all work and no play makes Sara a dull woman, so I'm glad Donald already proposed to make a trip to San Francisco/Alcatraz
-the breaks of the car are working (too) fine .
-today I spoke Italian Dutch French and English, I'm proud
-my legs are hurting from the mini tiny wini sitting spaces in the airplane so I wanted to take a dip in the pool but it's not covered,
so I guess the fitness space will do.
I embrace you all like my coke and my tortilla
Take care
(ps sorry for the blatant spelling errors that you will find).
Saar
latest new flash: I gave a big hug to Able from Leslie and Mireille
- included an emergency checkinglist in my checklist to check
- sorted my cloths by type of day, weather and Sara mood
- included brush-your-teeth-without-toothbrush chewing gums in my survival package etc etc
However, after kissing and hugging my boyfriend to death at the passport station and after creating my confort zone in the way too short seat A 11 in front of the 767, a small miscalculation showed up in my mind and sank down like a brick. Of course Sara, you cannot arrive at Chicago at 13h00 Belgian time
if you're leaving at 11 h 30 am Belgian time. There's the timezones so it means it's 13.00 pm local time.
So I sank down in my seat in the same way as my brick did , embraced my faith and a coke of 355! ml and entered the grey zone between being awake and falling asleep. And that's where I'm still wandering around now,
21 hours after take off, just arrived in my hotel room and still embracing: a tortilla turkey because I was starving.
I try to get some sleep for the first time after these 21 hours, after describing what's left in my mind of the time between departure and arrival.
It's in points because I remember in flashes. And that's also how it will be described in my next postings on this blog, because I will be too busy for decent sentences:
-the food in the airplane looked liked it had been digested before and then shrinked by professor Barabas (no Donald, stop telling me about the glorious period of business class)
-I prefer the asian airhostesses from the advertisements, because these women looked like the evil big nurses that break your back instead of giving you a massage.
-I think I bored Donald with my stories about childhood, because all of a sudden he fell asleep (like that brick you know). Jimmy told me: Poor you, 2 weeks with Donald, but I'm
sure it's gonna be the other way around
-no suprises during the flights, excellent and caring pilots, didn't need more
-I really cannot wait until tomorrow when we will meet all the SantaClara people and finally finalize the study requirements.
-but all work and no play makes Sara a dull woman, so I'm glad Donald already proposed to make a trip to San Francisco/Alcatraz
-the breaks of the car are working (too) fine .
-today I spoke Italian Dutch French and English, I'm proud
-my legs are hurting from the mini tiny wini sitting spaces in the airplane so I wanted to take a dip in the pool but it's not covered,
so I guess the fitness space will do.
I embrace you all like my coke and my tortilla
Take care
(ps sorry for the blatant spelling errors that you will find).
Saar
latest new flash: I gave a big hug to Able from Leslie and Mireille
Dark Crystal
Jim Hensons gouwe ouwe The Dark Crystal krijgt een sequel gemaakt door Genndy Tartakovsky, die we zouden moeten kennen van animatiereeksen als onder andere 'Samurai Jack'. Hij zegt direct al dan hij een kleiner budget heeft en dat het een mix gaat worden van poppen en CG. Hmm... Color me worried.
Beter nieuws is dat Brian Froud --die ook persoonlijk favo Labyrinth deed-- nog altijd het karakter ontwerp doet.
Wim
The Prophecy says Gelfling will destroy us
Beter nieuws is dat Brian Froud --die ook persoonlijk favo Labyrinth deed-- nog altijd het karakter ontwerp doet.
Wim
The Prophecy says Gelfling will destroy us
zondag, februari 12, 2006
Afscheid
Ik heb net Sara op het vliegtuig naar Chicago gezet voor haar zakenreis van twee weken, met een andere man. Ahum... beginnen veel films niet zo? Nu hopen dat ik de hoofdrol heb.
Wim
PS. Ze moest trouwens invullen of ze terrorist of Nazi was, met vriendelijke waarschuwing dat als ze daar ja op antwoordde, ze best eerst langs de Amerikaanse ambassade ging om te checken of ze binnenmocht. Kwestie van niet eerst heel de trip te moeten doen vooraleer je teruggestuurd werd.
Wim
PS. Ze moest trouwens invullen of ze terrorist of Nazi was, met vriendelijke waarschuwing dat als ze daar ja op antwoordde, ze best eerst langs de Amerikaanse ambassade ging om te checken of ze binnenmocht. Kwestie van niet eerst heel de trip te moeten doen vooraleer je teruggestuurd werd.
vrijdag, februari 10, 2006
Rock Candy
De mens met de coolste naam in gans Materialise over de hele wereld, Rock Hu (Yeah! Baby! Getchu!), heeft hier wat Chinese snoep gedropt. De dingen zijn in het beste geval al 3 maand overtijd, maar hey, als je ziet hoeveel Chinezen er rondlopen kan het niet dodelijk zijn!
Eén ding is toch wel superraar... Een soort zoete gekonfijte olijvensnoep. Whoa... speciaal.
*Tuf*
Wim
Eén ding is toch wel superraar... Een soort zoete gekonfijte olijvensnoep. Whoa... speciaal.
*Tuf*
Wim
donderdag, februari 09, 2006
We don't need no stinkin' glasses
Man, ik ben toch eigenzinnig... denk ik. Ik moet nu slapen met een beschermbril op om te verhinderen dat ik onbewust in mijn ogen zou wrijven. Het is echter al meerdere keren gebeurd dat ik wakker word midden in de nacht, met de bril vrolijk afgezet, allez 't is te zeggen, op mijn voorhoofd geschoven, maar in ieder geval voldoende om eens zwaar in uw ogen te kunnen boteren.
Nu wat mij ook verwonderd is dat ik dan wakker wordt. Is dat dan uit schuldgevoel of zo? Maar wie weet hoeveel keer ik daar niet wakker van wordt, want 's ochtends ontwaken met die bril netjes op wil niet echt veel zeggen dan als je weet dat ik hem al onbewust kan afzetten, he?
Wim
Nu wat mij ook verwonderd is dat ik dan wakker wordt. Is dat dan uit schuldgevoel of zo? Maar wie weet hoeveel keer ik daar niet wakker van wordt, want 's ochtends ontwaken met die bril netjes op wil niet echt veel zeggen dan als je weet dat ik hem al onbewust kan afzetten, he?
Wim
vrijdag, februari 03, 2006
Geooglasered
Aanhoor het relaas van mijn LASIK oogoperatie. Ik ga alles uitgebreid beschrijven, maar denk erom, dit gebeurde op minder dan een kwartier. Mijn queeste was: 's nachts in bed te liggen en de klok kunnen lezen zonder uit bed te komen! Dat lijkt me zo heerlijk.
Bij het binnenkomen moffelde ik de chirurg een extra 50€ in zijn hand en fluisterde hem toe:"Hey maat, ge zet er wel wat cool extraatjes op voor mij he?" "Extraatjes?" "Ja, ge weet wel, lasers schieten uit uw ogen of misschien zo röntgenzicht om door de kleren te kunnen zien?" Ja, mijn geld aanpakken wel, presteren niks, de smeerlap. Och, maar hij heeft wel een S-VIDEO poort in mijn schedel geïmplanteerd. Yeah, da's pas full screen, beotch!
Ik was over het algemeen niet nerveus over de behandeling zelf, want ik heb veel mensen -- zelfs velen die ik nog nooit heb ontmoet -- de pieren uit hun neus gevraagd, enorm veel websites bezocht en getuigenissen gelezen, de vier grote uitlegsessies in het oogcentrum gevolgd, en zelfs de whitepaper van de dokter over een techniek die hij mee ontwikkeld heeft bekeken. Waar ik het meest tegenop keek was het initiële opensperren van de ogen met de oogklemmen en het neerlaten van de machine. In mijn verbeelding lag ik onder de machinekop en daalde dat ding neer tot het op mijn wijde ogen drukte. Om degenen die al met een klein pietje zitten te doen ontspannen: zo was het dus niet :)
Uiteidenlijk zat ik langer in de wachtzaal dan in de operatiekamer. Mijn druppelschema voor de maand werd uitgelegd. Je krijgt oogvochtdruppels mee, antibiotische druppels voor een week op een infectie te voorkomen en gelachtige druppels die ook hydrateren maar dan langduriger. Ik kreeg een pilletje om te ontspannen en werd in de sas geleid. "'k Zal mijn bril maar afzetten," zei ik en dacht, met een vreemde mengeling van ongeloof en opwinding net zoals de avond daarvoor toen ik mijn lenzen uitdeed, "... voor de laatste maal in mijn leven." Mijn haar en schoenen werden verpakt en mijn ogen verdooft. Net dan kwam Wim, de al in het groen gedoste assistent, mij een hand geven. "Ha! Hier zie, ik ken u nog." Ik gaf hem hevig knipperend en ogen dichtpersend tegen het prikken een pol. "Als ik u zag zou ik u aankijken, zo zonder bril en vol scherpe verdovingsdruppels." Dat snapte hij maar al te goed. Met een Wim erbij was ik al tevreden, dan kon het niet mislopen.
De operatiekamer was stampvol. Ik had dokter Mertens verwacht en misschien één of twee assistenten, maar er zijn minstens zes mensen aanwezig. Nadien vroeg ik het, het waren buitenlandse artsen die kwamen kijken. Ik legde mezelf op de operatietafel met mijn hoofd in de steun. "Ok, we doen eerst uw rechteroog. Het is maar een kwartiertje, en ik geef bij alles ondertussen uitleg." Hier komt het vervelende stuk, terugdenkende aan hoe mijn collega zei dat de druk in het begin het vervelendste was. Mijn ogen werden ontsmet, isobetadine denk ik, want mijn neus ziet op het moment dat ik dit schrijf geel. Nog wat verdovende druppels en ik krijg een plastiekje over mijn ogen met een gat in, je kent dat wel, om enkel het te opereren deel te ontbloten. Daarna moeten wimpers weggeplakt worden. "Kijk naar mij," zegt dr. Mertens, maar dat lukt toch niet van de eerste keer omdat ik het wat ambetant vind. Bovenste wimpers krijgen een kleefband. "Kijk nu naar je schoenen." Onderste wimpers krijgen kleefband. "Nu krijg je een oogklem om te verhinderen dat je je oog kan sluiten." Ik zie een vage donkere vorm op me afkomen, een soort ring met wat stokjes op. Ik zie niet wat er gebeurt maar het drukt hard op mijn oog, het staat met wel toe om terug wat helderder te zien. Al goed dat ik dat pilletje had genomen, want mijn vuisten en benen spannen zich hevig op. Vreemd genoeg neemt het harde gevoel ook wat weg van de kwetsbaarheid die ik voelde, alsof je weet dat iemand je vasthoudt in de goede positie.
Ik herinner met niet meer helemaal in welke volgorde toen alles gebeurde. Alles was nogal overrompelend en verwarrend. Weet je hoe ze in films de ervaringen van mensen die ontvoerd worden door aliens voorstellen door wazig en verwarrend vanuit de eerste persoon te filmen, met vele vreemde lichten en stemmen? Dit was exact zo.
De kop van de lasermachine wordt over mij gezet. Drie immens felle, composiete lichten rondom een rood lichtje en een groen lichtje. Ik weet dat ik in het rood moet kijken en doen mijn best om doorheen mijn verwarring en het felle licht dat te doen. De assistenten gebruiken hun handen om de pijnlijke lichten voor me af te schermen terwijl ik in de kop moet kijken voor de irisherkenning.
De zuigring wordt op mijn oog gezet. Dat doet geen pijn (niets deed pijn in de operatie), maar het drukt zo onaagenaam hard dat mijn vuisten zich verder ballen. Ik probeer mijn hoofd ontspannen te houden en verder in het lichtje te kijken. "Suctie," beveelt de dokter. De druk wordt zo mogelijk nog harder! Zowat alles wordt zwart voor mijn ogen. "Suctie," bevestigt de assistent. "Je zal het lichtje waarschijnlijk niet meer kunnen zien?" "Amper, bijna alles is zwart," antwoorde ik. "We maken nu de incisie, een beetje gezoem, daarna wordt de druk weggenomen. Bzzzzzzzt. Ik stel me voor dat nu de microkeratoom een mooi schilletje van mijn epitheel afsnijdt. Ffoem, zuigring gaat weg, aah wat een opluchting, en ik kan terug wat zien. Tjoep, de dokter klapt het flapje open. Naar boven, en ik had verdacht naar links of rechts, ik weet niet waarom. Nu zie ik alles wazig, maar je moet verder blijven kijken naar het richtlampje. Dat vraagt wat oefening. "Kijk naar het midden van de rode vlek". Ok, ik veronderstel dat de laser aan het werken is, maar ik zie, voel of hoor niets, buiten een zeer licht tjiiiit. "Ok nog een laatste keer, kijk naar het rode licht". Ik heb gelezen dat dit stinkt, maar ik ben wat verkramd en het tranen heeft vermoedelijk mijn neus verstopt, dus ik durf niet zwaar in te snuiven. Flapje gaat terug dicht. Ik weet dat dit met hele fijne borsteltjes zal worden gladgestreken, dus ik verwacht een machine, maar zie gewoon een instrumentje over mijn oog gaan, dus de dokter doet dat blijkbaar zelf. Dit vind ik best wel geinig, precies alsof je toekijkt hoe ze je voorruit wassen.
Alles wordt opzij geschoven. "Nog een paar druppeltjes" hoor ik, denkend dat het voor mij is, maar dan zie ik Wim (ik denk toch dat hij het was) plop doen. Een onwillekeurige spiertrek kan ik niet tegenhouden als ik de plotse kilte van de druppel voel. "En antibiotica". Plop. Trek.
Hup, mijn rechteroog wordt afgedekt en mijn linker krijgt het maskertje. Ik weet nu waar de vervelende en de leuke stukken zitten. "Suctie." "Suctie!" Ik kreun als die verschrikkelijke druk weer op mijn oog komt. "Die druk is het vervelendste stuk", zeg ik. "Ja dat klopt," beaamt dokter Mertens. Bzzzt, flapje omhoog, viermaal laseren waarbij ik ditmaal toch wel eens de geur wil opsnuiven, maar veel ruik ik niet. Flapje wordt teruggelegd en gladgestreken, "traanvocht" plop "antibiotica" plop.
"Ok, ga maar zitten op de rand van de operatietafel om even te bekomen!" Nog wat verdwaasd gehoorzaam ik. Natuurlijk probeer ik onmiddellijk rond te kijken om mijn zicht te checken. De felle operatielichten staan nog zwaar in mijn netvlies gebrand, en de druppels maken alles nog wat wazig, maar jezus ik heb nog nooit zo scherp gezien zonder lenzen in heel mijn leven! Een laatste inspectie zoals in de rondleiding was uitgelegd om er zeker van te zijn dat het flapje perfect ligt.
Dokter Mertens heeft zijn handschoenen uitgedaan en reikt me glimlachend een hand. "Het is heel goed gegaan," stelt hij me zelfverzekerd gerust. Ik schud de chirurg de hand en ik ben nog altijd wat gedesoriënteerd, maar ik voel oprechte dankbaarheid.
Ik mag 24/24u bellen ingeval van problemen, maar sowieso gaat de dokter morgen bellen om te horen hoe het met mij is. Na een maand (zonder in mijn ogen te wrijven of er water in te laten komen!) is er nog een check-up om te meten hoe goed mijn zicht is.
Met een zonnebril op en een slaapbril mee laat ik mij huiswaarts voeren door onze biomedische Sara, die dolenthousiast is over hoe mooi de operatie was. Zij had ze namelijk meegevolgd via de camera in de machinekop. Nu vind ik het toch wel een beetje spijtig dat ik ze niet heb laten opnemen, want Sara beschrijft kleurrijk hoe een robotje cirkeltjes sneed uit mijn blauwe ogen. En volgens haar was er onder het flapje zelfs een vleugje zeegroen in mijn regenboogvlies, wie had dat gedacht. (Maar ik wil weten wat juist in mijn ogen stak en jullie daarbij vies maken is enkel maar een bonus, dus zoek ik wel wat lekker grellige prentjes.) Tijdens de reis werkt mijn verdoving uit en mijn ogen beginnen te branden, maar dat is normaal. Het is moeilijk om mijn ogen open te houden en er zijn nog halo's maar het is verbluffend hoe goed ik zie. Verbluffend dat ze dat zo precies kunnen! Echt wonderlijk.
Thuis zet ik mijn slaapbril op zodat ik per ongeluk niet in mijn ogen zou wrijven en kruip ik in bed. En als ik me in het donker omdraai, kan ik zo lezen dat het 14.47u is! En dat doet me gelukkig giechelen als een schoolmeisje.
Wim
got the wings of heavens on my shoes I'm a dancing man and I just can't lose
Bij het binnenkomen moffelde ik de chirurg een extra 50€ in zijn hand en fluisterde hem toe:"Hey maat, ge zet er wel wat cool extraatjes op voor mij he?" "Extraatjes?" "Ja, ge weet wel, lasers schieten uit uw ogen of misschien zo röntgenzicht om door de kleren te kunnen zien?" Ja, mijn geld aanpakken wel, presteren niks, de smeerlap. Och, maar hij heeft wel een S-VIDEO poort in mijn schedel geïmplanteerd. Yeah, da's pas full screen, beotch!
Ik was over het algemeen niet nerveus over de behandeling zelf, want ik heb veel mensen -- zelfs velen die ik nog nooit heb ontmoet -- de pieren uit hun neus gevraagd, enorm veel websites bezocht en getuigenissen gelezen, de vier grote uitlegsessies in het oogcentrum gevolgd, en zelfs de whitepaper van de dokter over een techniek die hij mee ontwikkeld heeft bekeken. Waar ik het meest tegenop keek was het initiële opensperren van de ogen met de oogklemmen en het neerlaten van de machine. In mijn verbeelding lag ik onder de machinekop en daalde dat ding neer tot het op mijn wijde ogen drukte. Om degenen die al met een klein pietje zitten te doen ontspannen: zo was het dus niet :)
Uiteidenlijk zat ik langer in de wachtzaal dan in de operatiekamer. Mijn druppelschema voor de maand werd uitgelegd. Je krijgt oogvochtdruppels mee, antibiotische druppels voor een week op een infectie te voorkomen en gelachtige druppels die ook hydrateren maar dan langduriger. Ik kreeg een pilletje om te ontspannen en werd in de sas geleid. "'k Zal mijn bril maar afzetten," zei ik en dacht, met een vreemde mengeling van ongeloof en opwinding net zoals de avond daarvoor toen ik mijn lenzen uitdeed, "... voor de laatste maal in mijn leven." Mijn haar en schoenen werden verpakt en mijn ogen verdooft. Net dan kwam Wim, de al in het groen gedoste assistent, mij een hand geven. "Ha! Hier zie, ik ken u nog." Ik gaf hem hevig knipperend en ogen dichtpersend tegen het prikken een pol. "Als ik u zag zou ik u aankijken, zo zonder bril en vol scherpe verdovingsdruppels." Dat snapte hij maar al te goed. Met een Wim erbij was ik al tevreden, dan kon het niet mislopen.
De operatiekamer was stampvol. Ik had dokter Mertens verwacht en misschien één of twee assistenten, maar er zijn minstens zes mensen aanwezig. Nadien vroeg ik het, het waren buitenlandse artsen die kwamen kijken. Ik legde mezelf op de operatietafel met mijn hoofd in de steun. "Ok, we doen eerst uw rechteroog. Het is maar een kwartiertje, en ik geef bij alles ondertussen uitleg." Hier komt het vervelende stuk, terugdenkende aan hoe mijn collega zei dat de druk in het begin het vervelendste was. Mijn ogen werden ontsmet, isobetadine denk ik, want mijn neus ziet op het moment dat ik dit schrijf geel. Nog wat verdovende druppels en ik krijg een plastiekje over mijn ogen met een gat in, je kent dat wel, om enkel het te opereren deel te ontbloten. Daarna moeten wimpers weggeplakt worden. "Kijk naar mij," zegt dr. Mertens, maar dat lukt toch niet van de eerste keer omdat ik het wat ambetant vind. Bovenste wimpers krijgen een kleefband. "Kijk nu naar je schoenen." Onderste wimpers krijgen kleefband. "Nu krijg je een oogklem om te verhinderen dat je je oog kan sluiten." Ik zie een vage donkere vorm op me afkomen, een soort ring met wat stokjes op. Ik zie niet wat er gebeurt maar het drukt hard op mijn oog, het staat met wel toe om terug wat helderder te zien. Al goed dat ik dat pilletje had genomen, want mijn vuisten en benen spannen zich hevig op. Vreemd genoeg neemt het harde gevoel ook wat weg van de kwetsbaarheid die ik voelde, alsof je weet dat iemand je vasthoudt in de goede positie.
Ik herinner met niet meer helemaal in welke volgorde toen alles gebeurde. Alles was nogal overrompelend en verwarrend. Weet je hoe ze in films de ervaringen van mensen die ontvoerd worden door aliens voorstellen door wazig en verwarrend vanuit de eerste persoon te filmen, met vele vreemde lichten en stemmen? Dit was exact zo.
De kop van de lasermachine wordt over mij gezet. Drie immens felle, composiete lichten rondom een rood lichtje en een groen lichtje. Ik weet dat ik in het rood moet kijken en doen mijn best om doorheen mijn verwarring en het felle licht dat te doen. De assistenten gebruiken hun handen om de pijnlijke lichten voor me af te schermen terwijl ik in de kop moet kijken voor de irisherkenning.
De zuigring wordt op mijn oog gezet. Dat doet geen pijn (niets deed pijn in de operatie), maar het drukt zo onaagenaam hard dat mijn vuisten zich verder ballen. Ik probeer mijn hoofd ontspannen te houden en verder in het lichtje te kijken. "Suctie," beveelt de dokter. De druk wordt zo mogelijk nog harder! Zowat alles wordt zwart voor mijn ogen. "Suctie," bevestigt de assistent. "Je zal het lichtje waarschijnlijk niet meer kunnen zien?" "Amper, bijna alles is zwart," antwoorde ik. "We maken nu de incisie, een beetje gezoem, daarna wordt de druk weggenomen. Bzzzzzzzt. Ik stel me voor dat nu de microkeratoom een mooi schilletje van mijn epitheel afsnijdt. Ffoem, zuigring gaat weg, aah wat een opluchting, en ik kan terug wat zien. Tjoep, de dokter klapt het flapje open. Naar boven, en ik had verdacht naar links of rechts, ik weet niet waarom. Nu zie ik alles wazig, maar je moet verder blijven kijken naar het richtlampje. Dat vraagt wat oefening. "Kijk naar het midden van de rode vlek". Ok, ik veronderstel dat de laser aan het werken is, maar ik zie, voel of hoor niets, buiten een zeer licht tjiiiit. "Ok nog een laatste keer, kijk naar het rode licht". Ik heb gelezen dat dit stinkt, maar ik ben wat verkramd en het tranen heeft vermoedelijk mijn neus verstopt, dus ik durf niet zwaar in te snuiven. Flapje gaat terug dicht. Ik weet dat dit met hele fijne borsteltjes zal worden gladgestreken, dus ik verwacht een machine, maar zie gewoon een instrumentje over mijn oog gaan, dus de dokter doet dat blijkbaar zelf. Dit vind ik best wel geinig, precies alsof je toekijkt hoe ze je voorruit wassen.
Alles wordt opzij geschoven. "Nog een paar druppeltjes" hoor ik, denkend dat het voor mij is, maar dan zie ik Wim (ik denk toch dat hij het was) plop doen. Een onwillekeurige spiertrek kan ik niet tegenhouden als ik de plotse kilte van de druppel voel. "En antibiotica". Plop. Trek.
Hup, mijn rechteroog wordt afgedekt en mijn linker krijgt het maskertje. Ik weet nu waar de vervelende en de leuke stukken zitten. "Suctie." "Suctie!" Ik kreun als die verschrikkelijke druk weer op mijn oog komt. "Die druk is het vervelendste stuk", zeg ik. "Ja dat klopt," beaamt dokter Mertens. Bzzzt, flapje omhoog, viermaal laseren waarbij ik ditmaal toch wel eens de geur wil opsnuiven, maar veel ruik ik niet. Flapje wordt teruggelegd en gladgestreken, "traanvocht" plop "antibiotica" plop.
"Ok, ga maar zitten op de rand van de operatietafel om even te bekomen!" Nog wat verdwaasd gehoorzaam ik. Natuurlijk probeer ik onmiddellijk rond te kijken om mijn zicht te checken. De felle operatielichten staan nog zwaar in mijn netvlies gebrand, en de druppels maken alles nog wat wazig, maar jezus ik heb nog nooit zo scherp gezien zonder lenzen in heel mijn leven! Een laatste inspectie zoals in de rondleiding was uitgelegd om er zeker van te zijn dat het flapje perfect ligt.
Dokter Mertens heeft zijn handschoenen uitgedaan en reikt me glimlachend een hand. "Het is heel goed gegaan," stelt hij me zelfverzekerd gerust. Ik schud de chirurg de hand en ik ben nog altijd wat gedesoriënteerd, maar ik voel oprechte dankbaarheid.
Ik mag 24/24u bellen ingeval van problemen, maar sowieso gaat de dokter morgen bellen om te horen hoe het met mij is. Na een maand (zonder in mijn ogen te wrijven of er water in te laten komen!) is er nog een check-up om te meten hoe goed mijn zicht is.
Met een zonnebril op en een slaapbril mee laat ik mij huiswaarts voeren door onze biomedische Sara, die dolenthousiast is over hoe mooi de operatie was. Zij had ze namelijk meegevolgd via de camera in de machinekop. Nu vind ik het toch wel een beetje spijtig dat ik ze niet heb laten opnemen, want Sara beschrijft kleurrijk hoe een robotje cirkeltjes sneed uit mijn blauwe ogen. En volgens haar was er onder het flapje zelfs een vleugje zeegroen in mijn regenboogvlies, wie had dat gedacht. (Maar ik wil weten wat juist in mijn ogen stak en jullie daarbij vies maken is enkel maar een bonus, dus zoek ik wel wat lekker grellige prentjes.) Tijdens de reis werkt mijn verdoving uit en mijn ogen beginnen te branden, maar dat is normaal. Het is moeilijk om mijn ogen open te houden en er zijn nog halo's maar het is verbluffend hoe goed ik zie. Verbluffend dat ze dat zo precies kunnen! Echt wonderlijk.
Thuis zet ik mijn slaapbril op zodat ik per ongeluk niet in mijn ogen zou wrijven en kruip ik in bed. En als ik me in het donker omdraai, kan ik zo lezen dat het 14.47u is! En dat doet me gelukkig giechelen als een schoolmeisje.
Wim
got the wings of heavens on my shoes I'm a dancing man and I just can't lose
donderdag, februari 02, 2006
I have noticed
Zat vandaag in mijn fortune cookie:
Everthing is farther away than it used to be. It is even twice as far to the corner and they have added a hill. I have given up running for the bus; it leaves earlier than it used to.
It seems to me they are making the stairs steeper than in the old days. And have you noticed the smaller print they use in the newspapers? There is no sense in asking anyone to read aloud anymore, as everbody speaks in such a low voice I can hardly hear them.
The material in dresses is so skimpy now, especially around the hips and waist, that it is almost impossible to reach one's shoelaces. And the sizes don't run the way they used to. The 12's and 14's are so much smaller. Even people are changing. They are so much younger than they used to be when I was their age. On the other hand people my age are so much older
than I am.
I ran into an old classmate the other day and she has aged so much that she didn't recognize me.
I got to thinking about the poor dear while I was combing my hair this morning and in so doing I glanced at my own reflection. Really now, they don't even make good mirrors like they used to.
Sandy Frazier, "I Have Noticed"
Everthing is farther away than it used to be. It is even twice as far to the corner and they have added a hill. I have given up running for the bus; it leaves earlier than it used to.
It seems to me they are making the stairs steeper than in the old days. And have you noticed the smaller print they use in the newspapers? There is no sense in asking anyone to read aloud anymore, as everbody speaks in such a low voice I can hardly hear them.
The material in dresses is so skimpy now, especially around the hips and waist, that it is almost impossible to reach one's shoelaces. And the sizes don't run the way they used to. The 12's and 14's are so much smaller. Even people are changing. They are so much younger than they used to be when I was their age. On the other hand people my age are so much older
than I am.
I ran into an old classmate the other day and she has aged so much that she didn't recognize me.
I got to thinking about the poor dear while I was combing my hair this morning and in so doing I glanced at my own reflection. Really now, they don't even make good mirrors like they used to.
Sandy Frazier, "I Have Noticed"
Abonneren op:
Berichten (Atom)
