Hey, wat denken jullie hiervan? Een eenvoudige levensformule die in mijn kop sprong als distillaat van mijn laatste gesprekken.
- binnen je comfortzone blijven -> positieve ervaring
- negatieve ervaring -> laat je comfortzone groeien
Een soort yinyang dus. Een vereenvoudiging, maar ik vind het wel iets hebben.
Sta me een illustratie toe. Stel je voelt je comfortabel in een club, dus je geniet van een keer daar iets te gaan drinken (positief), maar dansen, dat durf je niet. Stel je ploegt toch doorheen de negatieve ervaring op de dansvloer te vallen en te stuntelen, en na een paar maand kan je het. Hup, je voelt je nu ook comfortabel daar.
Dat kan drastisch zijn, ik hou niet van de naam "negatief" want ik geloof namelijk niet dat er zoiets bestaat als een negatieve ervaring. Bijvoorbeeld je ouders sterven: dat doet veel pijn in het begin, maar je geraakt erover, je leert uiteindelijk op je eigen benen te staan en je bent meer dan je ervoor was.
Wim
maandag, april 30, 2007
Journalistiek
Artikels over videospellen staan altijd vol foute feiten. Vandaag in de Tijd, toch een vooraanstaande krant, staat dat de DS spraakherkenning heeft.
Dan vraag ik me af: de artikels waar ik weinig van ken, staan daar ook zoveel fouten in?
Dan vraag ik me af: de artikels waar ik weinig van ken, staan daar ook zoveel fouten in?
Hotel
Voor de teambuilding logeer ik in een hotel 1km van waar ik woon.
't Is zelfs een restaurant waar ik al een paar keer ben gaan eten: the Lodge op het kantineplein aan het kasteel.
Wim
't Is zelfs een restaurant waar ik al een paar keer ben gaan eten: the Lodge op het kantineplein aan het kasteel.
Wim
donderdag, april 26, 2007
Neko Hanten Menu Song
Ik heb de oude link vervangen naar een veel betere versie, waar je zelfs foto's bij hebt van alle gerechten die Shampoo opnoemt. handig voor als je naar Japan gaat. Of China want het zijn voornamelijke Chinese gerechten.
Dat en je ziet Shampoo nog eens.
Ik was daar vroeger nog zwaar verliefd op. Ze is nog altijd mijn tweede favoriete Chinese krijgster, hoor. Degene die de nr. 1 weet krijgt een borrel sake van mij.
Wim
Dat en je ziet Shampoo nog eens.
Ik was daar vroeger nog zwaar verliefd op. Ze is nog altijd mijn tweede favoriete Chinese krijgster, hoor. Degene die de nr. 1 weet krijgt een borrel sake van mij.
Wim
Nippon Chronicles: Epiloog
De laatste dag was een dag van wachten. Wachten op de metro, die ons bracht naar waar we moesten wachten op de trein, die ons bracht naar waar we moesten wachten op de express naar het vliegveld, die ons bracht naar waar we moesten wachten op de check-in, waarna we moesten wachten op het vliegtuig, waarin we moesten wachten op aankomst, waarna we moesten wachten op paspoortcontrole, waarna we moesten wachten op de TGV, waarna we moesten wachten op de trein, waarna we moesten wachten tot vava ons naar mijn ouders deed. Soms was dat 1 minuut, soms was dat 6 uur. Ondertussen was al mijn geld er net door. Ik heb nog 300 en over (minder dan 2 euro).
Maar ietsje daarvoor was nog wel interessant. Nadat we van onze ryoukan-avondklok verlost waren, doken we eindelijk het Japanse nachtleven induiken. De aanblik van Roppongi was getransformeerd. Plots veel buitenlanders op straat, waarvan de meesten ons probeerden binnen te krijgen in hun club. Een imposante zwarte vroeg ons binnen in het Sports' Café. Dat deden we, maar enkel omdat Salsa Sudada (als ik de naam correct herinner) in het zelfde gebouw was :) Zoals ik al zei, alles is verticaal daar, dus binnenroepers zijn echt wel essentieel voor een bedrijfje op het zoveelste verdiep, want Europeanen kijken daar echt niet naar.
De sfeer was tof, niet zoveel volk, een echte overvloed aan verschillende cocktails, en genen zever hoor: zelfs de old-fashioned stond op de kaart. Na lang lang lang te zitten tetteren met mijn broer wou ik toch eens met mijn booty shaken want er was maar max één koppel op het dansvloertje. If you got hips, use them! Maar zeg, de Japanse (en Europese) vrouwtjes doen moeilijk ze. Waarom kom je nu naar een salsaclub als je de hele nacht aan de toog gaat zitten? Eentje wou, maar niet nu. Ja, daar moet je bij mij niet mee afkomen he :) Uiteindelijk bleek dat ze strontzat was, want ze viel om toen ze haar zit verliet, haar gsm en toebehoren over de vloer uitstrooiend.
Ik had ondertussen de dame gestolen van het koppel dat net de vloer verliet. Ze leek toch wel wat geschokt dat die blonde gaijin plots haar ten dans kwam vragen. Wie weet hoeveel sociale taboes ik die avond niet aan mijn laars gelapt heb, hehehe.
Het startte goed, hoewel zowel zij als ik wat nerveus waren. Ik dreef de moeilijkheidsgraad wat op en ze volgde nog schoon. "Kom," dacht ik, en smeet een dubbele draai ertussen. Ik leidde zorgvuldig met extra nadruk, maar ze voerde hem sowieso aanbiddellijk uit. Ok! Dat is gewoon vollen bak variatie dan.
Jammer genoeg was dat de enige dans van de avond, maar kwalititeit boven kwantiteit, he.
En ondertussen sta ik op Belgische bodem, met toch een beetje reverse-heimwee. Afgezien van een catastrofale aardbeving, vulkaanuitbarsting, tsunami, tyfoon of waterstofbom, kunnen we nog altijd eens terug natuurlijk, maar ik zal missen dat de liften tegen me babbelen, dat ik Engels kan leren op de trein, dat ik gratis drinken krijg in elk restaurant, dat de straten altijd aangenaam ruiken, dat de allernieuwste anime gewoon op tv komen, dat er een prachtig schrijn is om de zes huizen en dat vrouwen nog elegant zijn.
Wim
PS. Zie dat laatste als een aanmoediging, niet als een steek, he meisjes ;)
Maar ietsje daarvoor was nog wel interessant. Nadat we van onze ryoukan-avondklok verlost waren, doken we eindelijk het Japanse nachtleven induiken. De aanblik van Roppongi was getransformeerd. Plots veel buitenlanders op straat, waarvan de meesten ons probeerden binnen te krijgen in hun club. Een imposante zwarte vroeg ons binnen in het Sports' Café. Dat deden we, maar enkel omdat Salsa Sudada (als ik de naam correct herinner) in het zelfde gebouw was :) Zoals ik al zei, alles is verticaal daar, dus binnenroepers zijn echt wel essentieel voor een bedrijfje op het zoveelste verdiep, want Europeanen kijken daar echt niet naar.
De sfeer was tof, niet zoveel volk, een echte overvloed aan verschillende cocktails, en genen zever hoor: zelfs de old-fashioned stond op de kaart. Na lang lang lang te zitten tetteren met mijn broer wou ik toch eens met mijn booty shaken want er was maar max één koppel op het dansvloertje. If you got hips, use them! Maar zeg, de Japanse (en Europese) vrouwtjes doen moeilijk ze. Waarom kom je nu naar een salsaclub als je de hele nacht aan de toog gaat zitten? Eentje wou, maar niet nu. Ja, daar moet je bij mij niet mee afkomen he :) Uiteindelijk bleek dat ze strontzat was, want ze viel om toen ze haar zit verliet, haar gsm en toebehoren over de vloer uitstrooiend.
Ik had ondertussen de dame gestolen van het koppel dat net de vloer verliet. Ze leek toch wel wat geschokt dat die blonde gaijin plots haar ten dans kwam vragen. Wie weet hoeveel sociale taboes ik die avond niet aan mijn laars gelapt heb, hehehe.
Het startte goed, hoewel zowel zij als ik wat nerveus waren. Ik dreef de moeilijkheidsgraad wat op en ze volgde nog schoon. "Kom," dacht ik, en smeet een dubbele draai ertussen. Ik leidde zorgvuldig met extra nadruk, maar ze voerde hem sowieso aanbiddellijk uit. Ok! Dat is gewoon vollen bak variatie dan.
Jammer genoeg was dat de enige dans van de avond, maar kwalititeit boven kwantiteit, he.
En ondertussen sta ik op Belgische bodem, met toch een beetje reverse-heimwee. Afgezien van een catastrofale aardbeving, vulkaanuitbarsting, tsunami, tyfoon of waterstofbom, kunnen we nog altijd eens terug natuurlijk, maar ik zal missen dat de liften tegen me babbelen, dat ik Engels kan leren op de trein, dat ik gratis drinken krijg in elk restaurant, dat de straten altijd aangenaam ruiken, dat de allernieuwste anime gewoon op tv komen, dat er een prachtig schrijn is om de zes huizen en dat vrouwen nog elegant zijn.
Wim
PS. Zie dat laatste als een aanmoediging, niet als een steek, he meisjes ;)
dinsdag, april 24, 2007
Nippon Chronicles: Denouement
De dagen waarop je verhuist van hotel naar hotel doe je nooit veel. Vandaag eerst de Hikari shinkansen genomen naar Toukyou, dan de Yamanote, en dan de metro naar Roppongi, uitgaansmetropool. Yep, dat laatste vervoersmiddel hebben ondertussen ook getemd. Eerst boezemde het ticketmachine me wat angst in, want het staat tjokvol knoppen en kanji, maar uiteindelijk is het niet zo moeilijk. Maar buiten wat souvenirshoppen en gapen naar het ongelooflijke Roppongi Hills complex --een mega mix van architectuur, winkels, transport, bibliotheken en tuinen-- was er nog maar weinig open op deze laatste dag voor het vliegtuig terug.
We hebben wel raamen gegeten (Chinese noedels), waarbij het moeilijk was Shampoo's Neko Hanten Menu Song uit mijn kop te krijgen dat ik mijn begiondagen als otaku van buiten heb geleerd (13 jaar?). Hiervvoor moet je dus eerst langs een automaat voor een ticketje. Dat geef dan af voor je noedels. Dat maakt het wel moeilijk te bestellen, dus heb ik het gewoon bij het eerste knopje met "raamen" op gehouden. Dat bleek de suggestie te zijn, maar ik weet nog niet hoe het heet want 2 van de 3 kanji's stonden niet in mijn kanjiboek. Het enige wat ik vond was "rood", en dat proefde je inderdaad.
In je kom krijg je, rechtopstaan als een scherm, een lap nori, met daarop in het wit een volledige tekst geschreven! Ik heb een halfuur me zitten afvragen of je dat mee op moest eten. Wel de salarymen naast ons deden het, dus heb ik het ook maar gedaan.
Gisteren weer een droompje vervuld. Redelijk ver uit Kyouto getrokken, de bergen in ten noorden, specifiek om in een onsen te gaan marineren. Eerst het treintje genomen tot in de vallei van Kifune, over de berg geklommen, over paden overwoekerd met kronkelende cederwortels in ijzige, pure natuur. Zelfs de vogels klinken hier anders. Er zijn er met voor ons volledige vreemde roepen. De gewone kraaien klinken trouwens overal in Japan erg vreemd, heel luid en lacherig. Op de berg zijn op plaatsen waar verschillende afdalingen zijn geweest van goden schrijnen opgericht, op soms de meest desolate plaatsen en verder zelfs een gans tempelcomplex.
Onder een tempel vond ik verlaten rustplaats waar stoeltjes stonden rond een theepot boven een groot houtskolen haard, waar we ons even zetten. Twee kakelende oude vrouwtjes brengen mij daar een hete, zoete gemberdrank. Bob speelt op groene thee, maar hij krijgt een gifgroen schuimend mengsel dat lijkt op een milkshake van pasgemaaid gras.
Een uurtje of twee later dalen van af in de Kuruma-vallei. Daar trekken we ietwat nerveus naar de onsen. Er is een binnen- en buitenbad, maar het buitenbad is veel beter. We smijten ons tussen de naakte Japanse opaatjes en wassen ons (altijd eerst!) grondig op een krukje. De onsen buiten is kleiner dan ik had gedacht, maar hij staat temidden een Japanse tuin die uitkijkt op de prachtig beboste wand van Kuruma-yama. De zon schijnt maar amper, maar zelfs enkel in onze oorspronkelijke Belgische glorie, zelfs met koud water dat constant langs een houten kraan in het bad loopt, geeft het water voldoende hitte dat we het geen moment koud hebben.
Ik laat me voorzichtig in het water glijden. Ik hou er sowieso van om een heet bad te pakken, en mijn eerst gedacht is dat het nog meevalt. Maar ik een uur uithouden lukt me toch niet.
Een dikke, creepy Duitser verbaast zich erover dat er nog vreemdelingen zover uit Kyouto zijn. Ik zeg dat ik per se onsen wou doen vooraleer ik het ieland verlaat, hij beaamt dat dit inderdaad het beste is wat Japan de bieden heeft.
Een gratis busje brengt ons terug naar het station. De trekpleisters die ik nog wou bezoeken in Kyouto (dat kasteel met de nachtegaalvloeren onder andere) blijken jammer genoeg al dicht, dus we wandelen door het keizerlijke park naar downtown Kyouto. Daar speur ik een restaurant op dat zich specialiseert in unagi (paling). Niet iets dat ik eet in mijn thuisland, maar hier is het op houtskool gebakken in een rijke saus van soja en sake, geen goedkope maaltijd, maar je moet het proeven. Het is zeer delicaat van smaak, maar ik had iets specialer verwacht.
Downtown Kyouto is een heel toffe buurt. De perfecte mix van jong en oud, winkels en huizen, gebouwen en natuur, dag- en nachtleven. Volgende keer hier is een hotel zoeken. Jammer genoeg zijn we te vroeg om een bar binnen te stappen; de eigenaar valt van zijn stoel ("Are?!?")als hij ziet dat twee gaijin zijn bar gevonden hebben, want die zaken zijn weeraｌ op het zoveelste verdiep, en enkel met mijn reisgids wist ik het bestaan ervan.
Rap zijn internet tijd bijna op... sorry voor de fouten in deze post
Vanavond salsaclub beozoeken in roppongi ik ben benieuwd...
We hebben wel raamen gegeten (Chinese noedels), waarbij het moeilijk was Shampoo's Neko Hanten Menu Song uit mijn kop te krijgen dat ik mijn begiondagen als otaku van buiten heb geleerd (13 jaar?). Hiervvoor moet je dus eerst langs een automaat voor een ticketje. Dat geef dan af voor je noedels. Dat maakt het wel moeilijk te bestellen, dus heb ik het gewoon bij het eerste knopje met "raamen" op gehouden. Dat bleek de suggestie te zijn, maar ik weet nog niet hoe het heet want 2 van de 3 kanji's stonden niet in mijn kanjiboek. Het enige wat ik vond was "rood", en dat proefde je inderdaad.
In je kom krijg je, rechtopstaan als een scherm, een lap nori, met daarop in het wit een volledige tekst geschreven! Ik heb een halfuur me zitten afvragen of je dat mee op moest eten. Wel de salarymen naast ons deden het, dus heb ik het ook maar gedaan.
Gisteren weer een droompje vervuld. Redelijk ver uit Kyouto getrokken, de bergen in ten noorden, specifiek om in een onsen te gaan marineren. Eerst het treintje genomen tot in de vallei van Kifune, over de berg geklommen, over paden overwoekerd met kronkelende cederwortels in ijzige, pure natuur. Zelfs de vogels klinken hier anders. Er zijn er met voor ons volledige vreemde roepen. De gewone kraaien klinken trouwens overal in Japan erg vreemd, heel luid en lacherig. Op de berg zijn op plaatsen waar verschillende afdalingen zijn geweest van goden schrijnen opgericht, op soms de meest desolate plaatsen en verder zelfs een gans tempelcomplex.
Onder een tempel vond ik verlaten rustplaats waar stoeltjes stonden rond een theepot boven een groot houtskolen haard, waar we ons even zetten. Twee kakelende oude vrouwtjes brengen mij daar een hete, zoete gemberdrank. Bob speelt op groene thee, maar hij krijgt een gifgroen schuimend mengsel dat lijkt op een milkshake van pasgemaaid gras.
Een uurtje of twee later dalen van af in de Kuruma-vallei. Daar trekken we ietwat nerveus naar de onsen. Er is een binnen- en buitenbad, maar het buitenbad is veel beter. We smijten ons tussen de naakte Japanse opaatjes en wassen ons (altijd eerst!) grondig op een krukje. De onsen buiten is kleiner dan ik had gedacht, maar hij staat temidden een Japanse tuin die uitkijkt op de prachtig beboste wand van Kuruma-yama. De zon schijnt maar amper, maar zelfs enkel in onze oorspronkelijke Belgische glorie, zelfs met koud water dat constant langs een houten kraan in het bad loopt, geeft het water voldoende hitte dat we het geen moment koud hebben.
Ik laat me voorzichtig in het water glijden. Ik hou er sowieso van om een heet bad te pakken, en mijn eerst gedacht is dat het nog meevalt. Maar ik een uur uithouden lukt me toch niet.
Een dikke, creepy Duitser verbaast zich erover dat er nog vreemdelingen zover uit Kyouto zijn. Ik zeg dat ik per se onsen wou doen vooraleer ik het ieland verlaat, hij beaamt dat dit inderdaad het beste is wat Japan de bieden heeft.
Een gratis busje brengt ons terug naar het station. De trekpleisters die ik nog wou bezoeken in Kyouto (dat kasteel met de nachtegaalvloeren onder andere) blijken jammer genoeg al dicht, dus we wandelen door het keizerlijke park naar downtown Kyouto. Daar speur ik een restaurant op dat zich specialiseert in unagi (paling). Niet iets dat ik eet in mijn thuisland, maar hier is het op houtskool gebakken in een rijke saus van soja en sake, geen goedkope maaltijd, maar je moet het proeven. Het is zeer delicaat van smaak, maar ik had iets specialer verwacht.
Downtown Kyouto is een heel toffe buurt. De perfecte mix van jong en oud, winkels en huizen, gebouwen en natuur, dag- en nachtleven. Volgende keer hier is een hotel zoeken. Jammer genoeg zijn we te vroeg om een bar binnen te stappen; de eigenaar valt van zijn stoel ("Are?!?")als hij ziet dat twee gaijin zijn bar gevonden hebben, want die zaken zijn weeraｌ op het zoveelste verdiep, en enkel met mijn reisgids wist ik het bestaan ervan.
Rap zijn internet tijd bijna op... sorry voor de fouten in deze post
Vanavond salsaclub beozoeken in roppongi ik ben benieuwd...
zondag, april 22, 2007
Nippon Chronicles: Dans van de Tengu
We zitten hier in swingend speels Parisienne internetcafeetje C.Coquet. Dat is ondertussen in Kyouto. Vannacht onze eerste nacht op de grond onder onze futon, wat zeer leuk was. Een theepotje sencha krijg je er elke dag gratis bij.
Vandaag dagtripje naar Nara, de Toudaiji met een gigantische boeddha zittend op een lotusbloem waar op elk bladje in de achtste eeuw het Lotus-Matrix Wereld-Systeem was gegraveerd, de zogenaamde trichilokosmos. Dat zet ik hier zodat ik er later meer over kan opzoeken. Dit alles in het grootste houten gebouw van de wereld. Nara is nagenoeg een gigantisch park en dat zit vol tamme herten. En met tam bedoel ik zo tam dat ze niet opzij gaan voor een auto en dat ze souvenirswinkels binnenwandelen. Maar veel interessanter was dat ik eindelijk okonomiyaki heb gegeten! In Japanse zit, aan tafel klaargemaakt, alles erop en eraan, op de gevoelige plaat gelegd specaal voor u, beste lezer. (Zou je je niet schamen?)
Enkele zaken die me frapperen in het Land van de Rijzende Zon:
- Het is hier ongelooflijke proper allemaal, maar vuilbakken op straat zijn nergens te bekennen.
- Handdoekjes of drogers zijn nooit te vinden in het toilet.
- Elk groen voetgangersverkeerslicht heeft zijn eigen deuntje.
- Alles staat in braille, overal blindenpaden, muziekjes om blinden te gidsen...
- Japanners houden hun handen onder de jouwe als ze wisselgeld geven. Dat geeft je een heel beschermd gevoel.
- Cafes (geen accenten op dit toetsenbord) bestaan hier niet.
Maar echt, zuiver dat het hier is. Er is hier niks dat stinkt, noch buiten noch binnen. Het water is volgens mij zelfs heel lichtjes geparfumeerd. Alles wordt extreem gesorteerd, in de Mac bijvoorbeeld heb je vuilbakken voor: ijs, bekers, deksels, karton en papier, eten, pet, andere plastic en tot slot restafval. En heel veilig is het hier ook. Ik voel me hier al meer thuis dan in Brussel. Je moet daar maar eens zien dat ze stoppen op 2m als je voor een zebrapad staat.
Wim, die doorgaat met snoep kopen om alle gore dingen te vinden
Vandaag dagtripje naar Nara, de Toudaiji met een gigantische boeddha zittend op een lotusbloem waar op elk bladje in de achtste eeuw het Lotus-Matrix Wereld-Systeem was gegraveerd, de zogenaamde trichilokosmos. Dat zet ik hier zodat ik er later meer over kan opzoeken. Dit alles in het grootste houten gebouw van de wereld. Nara is nagenoeg een gigantisch park en dat zit vol tamme herten. En met tam bedoel ik zo tam dat ze niet opzij gaan voor een auto en dat ze souvenirswinkels binnenwandelen. Maar veel interessanter was dat ik eindelijk okonomiyaki heb gegeten! In Japanse zit, aan tafel klaargemaakt, alles erop en eraan, op de gevoelige plaat gelegd specaal voor u, beste lezer. (Zou je je niet schamen?)
Enkele zaken die me frapperen in het Land van de Rijzende Zon:
- Het is hier ongelooflijke proper allemaal, maar vuilbakken op straat zijn nergens te bekennen.
- Handdoekjes of drogers zijn nooit te vinden in het toilet.
- Elk groen voetgangersverkeerslicht heeft zijn eigen deuntje.
- Alles staat in braille, overal blindenpaden, muziekjes om blinden te gidsen...
- Japanners houden hun handen onder de jouwe als ze wisselgeld geven. Dat geeft je een heel beschermd gevoel.
- Cafes (geen accenten op dit toetsenbord) bestaan hier niet.
Maar echt, zuiver dat het hier is. Er is hier niks dat stinkt, noch buiten noch binnen. Het water is volgens mij zelfs heel lichtjes geparfumeerd. Alles wordt extreem gesorteerd, in de Mac bijvoorbeeld heb je vuilbakken voor: ijs, bekers, deksels, karton en papier, eten, pet, andere plastic en tot slot restafval. En heel veilig is het hier ook. Ik voel me hier al meer thuis dan in Brussel. Je moet daar maar eens zien dat ze stoppen op 2m als je voor een zebrapad staat.
Wim, die doorgaat met snoep kopen om alle gore dingen te vinden
vrijdag, april 20, 2007
Nippon Chronicles: Entr'acte
Effe naar de KONBINI (convenience store). Daar vind ik Pocky! Dat is me welbekend via Penny Arcade, waar Gabe er een zware verslaving aan heeft opgelopen. In het thuisland enkel maar gezien op bij die ene vrouw die je op elke conventie ziet cosplayen als Sailormoon, maar dan dikker.
Dus ikke kopen en hier op hotel direct zwaar in de Pocky ingevlogen. Pas op, ik eet hier geen gewone maar Men's Pocky, donker en bitter.
Niet voor mietjes, dit.
Pokkin Wim
Dus ikke kopen en hier op hotel direct zwaar in de Pocky ingevlogen. Pas op, ik eet hier geen gewone maar Men's Pocky, donker en bitter.
Niet voor mietjes, dit.
Pokkin Wim
Nippon Chronicles: Andante Ma Non Troppo
Ontbijt was vandaag vreemde broodjes proberen bij de bakker in Ueno station. Ik heb een broodje met zoete aardappel en appel genomen (lekker) en een currybroodje (heel lekker) omdat Ranma dat van Ryouga pikte in manga 2 van Ranma 1/2. Bob pakte een soort donut, maar hij gaf het aan mij omdat er --zoals bij de meeste Orientaalse patisserie en snoepgoed-- anko inzat (rodebonenpasta). Ok, dat is wat anders dan de suiker bij ons, maar ik ben het al jarenlang gewend van marginale strooptochten doorheen Sint-Katelijne.
Aan meer Ashi kan je de mooiste foto's trekken van berg Fuji, ten minste, als het niet bewolkt is. Aangezien het hier in Toukyou wel wat zon was voor de eerste keer en Bob de Japanse mannenconfectie eens wou proeven, bleven we in het stad en sprongen weer de Yamanote op, de treinlijn die gaat rond en rond, rond en rond en rond en rond. Shinjuku, immens station. Alwaar ik zocht naar een boodschappenbord, waar als je daar "XYZ" op schrijft, je geholpen wordt door Ryo Saeba, alias City Hunter, maar vond het niet :(
Er waren niet zoveel interessante winkels, dus ben ik er door Kabuki-chou getrokken, de meest beruchte rosse buurt van Toukyou, maar alles was nog dicht, dus weinig ambiance. Wel wat love hotels gefotografeerd, die van buiten ook zeer origineel zijn, als Arabische kastelen of met brandende fakkels ervoor. Lonely Planet zegt dat je ook even binnen moet gaan om de foto's te bekijken van alle kamers en hun fantasierijke thema's, maar dat las ik pas later. Wel heel veel jongens gezien die allemaal hun haar wild naar boven doen, en zich tooien in kostuums met veel goud en glitter en cowboy-accessoires. Ik heb effe gegoogled maar het is nog niet te vinden op Engelstalige sites. En ik denk toch niet dat het Elegant Gothic Aristocrat is, om zo maar even iets te zeggen :)
Dan naar Shibuya, modebewuste winkelwijk bij uitstek. We lieten onze voeten rusten in een Starbucks, waar ik een OL (= Office Lady, maar het bleek een studente op sollicitatie) vroeg naar de hot spots voor mannen, en winkels die we gewoon niet mochten missen. Het vriendelijke meisje tekende een volledig plan van Shibuya voor ons uit! Zelfde probleem daar als in Belgie, mannen worden zwaar gefnuikt in hun creatieve garderobemogelijkheden.
En inderdaad, onder de naam 109 vonden we een ganse toren vol exlusieve boetiekjes, gevuld met kogals (allez, niet echt, want ze hadden echt wel stijl) die er in rond zwermden. Dammit daar had je speciale dinges, seh. (Ik heb er spijt van dat ik de verkoopsters niet gevraagd heb te poseren, maar ik had er op het moment de kloten nog niet voor). Wat later vonden we ook een mannelijk equivalent, maar helaas maar 3 verdiepingen ipv 10.
Oja, we vonden een restaurant getiteld --met mijn goedkeur-- "In den Bourgondische Hemel", vol Belgisch bierspecialiteiten.
Op de piek terug de Yamanote op, oeps, zo druk, maar onze voeten deden zo'n zeer, verder gaan ging echt niet meer. Een vrouw naast me (waar Bob me op wees, ik had haar niet gehoord, iemand aantikken doen ze niet snel in Japan) raadde nog wat sightseeing aan in Kyoto, Osaka en Izu toen ze me zag lezen in mijn Lonely Planet. Ik merkte op dat ze beter Engels kon dan haar landgenoten, iets waar ze het niet mee eens was. Toen ik het haar vroeg legde ze uit dat ze trainingen organiseerde.
Ik krijg Bob niet overtuigd om de oer-Japanse ervaring van een lichaamsversterkende dip in de hete minerale wateren van een onsen te doen. Dan ga ik alleen. Met wat geluk zie ik yakuza. Die zijn namelijk prachtig getattoueerd en enkel daar kan je dat zien, want in de rest van het land is die irezumi een met misdaad verbonden taboe (zoals bij ons maar erger).
Mijn mini-experiment gisteren met Japans baden (1: wassen onder douche. 2: knoerheet bad vol laten lopen. 3: langzaam in laten zakken met veel grimassen. 4: weken. 5: ga naar stap 4.) deed onze volledige badkamer nadien onderstromen (principe van verbonden vaten dat ook werkte via een vreemd geplaatst afvoerputje in de grond), dus voortaan laat ik het in de handen van professionals.
Ashita Kyoto e! Morgen gaan we naar Kyoto!
Wim
PS. Nu heb ik gereserveerd via internet (20% korting ftw) voor onze laatste nacht, maar dan de andere kant van Toukyou, Roppongi, omwille van het nachtleven en voor het avontuur. Die mening werd niet gedeeld door mijn broer, die liever terug dit hotel deed, omdat hij vreesde voor verbreking van cyberconnectie met zijn thuisland. Ikke niet zenne, tis ver en duur dus we persen al het Nippon uit deze reis dat we kunnen ;)
PPS. maar ik heb dan maar een hotelletje met broadband voor hem gekozen...
Aan meer Ashi kan je de mooiste foto's trekken van berg Fuji, ten minste, als het niet bewolkt is. Aangezien het hier in Toukyou wel wat zon was voor de eerste keer en Bob de Japanse mannenconfectie eens wou proeven, bleven we in het stad en sprongen weer de Yamanote op, de treinlijn die gaat rond en rond, rond en rond en rond en rond. Shinjuku, immens station. Alwaar ik zocht naar een boodschappenbord, waar als je daar "XYZ" op schrijft, je geholpen wordt door Ryo Saeba, alias City Hunter, maar vond het niet :(
Er waren niet zoveel interessante winkels, dus ben ik er door Kabuki-chou getrokken, de meest beruchte rosse buurt van Toukyou, maar alles was nog dicht, dus weinig ambiance. Wel wat love hotels gefotografeerd, die van buiten ook zeer origineel zijn, als Arabische kastelen of met brandende fakkels ervoor. Lonely Planet zegt dat je ook even binnen moet gaan om de foto's te bekijken van alle kamers en hun fantasierijke thema's, maar dat las ik pas later. Wel heel veel jongens gezien die allemaal hun haar wild naar boven doen, en zich tooien in kostuums met veel goud en glitter en cowboy-accessoires. Ik heb effe gegoogled maar het is nog niet te vinden op Engelstalige sites. En ik denk toch niet dat het Elegant Gothic Aristocrat is, om zo maar even iets te zeggen :)
Dan naar Shibuya, modebewuste winkelwijk bij uitstek. We lieten onze voeten rusten in een Starbucks, waar ik een OL (= Office Lady, maar het bleek een studente op sollicitatie) vroeg naar de hot spots voor mannen, en winkels die we gewoon niet mochten missen. Het vriendelijke meisje tekende een volledig plan van Shibuya voor ons uit! Zelfde probleem daar als in Belgie, mannen worden zwaar gefnuikt in hun creatieve garderobemogelijkheden.
En inderdaad, onder de naam 109 vonden we een ganse toren vol exlusieve boetiekjes, gevuld met kogals (allez, niet echt, want ze hadden echt wel stijl) die er in rond zwermden. Dammit daar had je speciale dinges, seh. (Ik heb er spijt van dat ik de verkoopsters niet gevraagd heb te poseren, maar ik had er op het moment de kloten nog niet voor). Wat later vonden we ook een mannelijk equivalent, maar helaas maar 3 verdiepingen ipv 10.
Oja, we vonden een restaurant getiteld --met mijn goedkeur-- "In den Bourgondische Hemel", vol Belgisch bierspecialiteiten.
Op de piek terug de Yamanote op, oeps, zo druk, maar onze voeten deden zo'n zeer, verder gaan ging echt niet meer. Een vrouw naast me (waar Bob me op wees, ik had haar niet gehoord, iemand aantikken doen ze niet snel in Japan) raadde nog wat sightseeing aan in Kyoto, Osaka en Izu toen ze me zag lezen in mijn Lonely Planet. Ik merkte op dat ze beter Engels kon dan haar landgenoten, iets waar ze het niet mee eens was. Toen ik het haar vroeg legde ze uit dat ze trainingen organiseerde.
Ik krijg Bob niet overtuigd om de oer-Japanse ervaring van een lichaamsversterkende dip in de hete minerale wateren van een onsen te doen. Dan ga ik alleen. Met wat geluk zie ik yakuza. Die zijn namelijk prachtig getattoueerd en enkel daar kan je dat zien, want in de rest van het land is die irezumi een met misdaad verbonden taboe (zoals bij ons maar erger).
Mijn mini-experiment gisteren met Japans baden (1: wassen onder douche. 2: knoerheet bad vol laten lopen. 3: langzaam in laten zakken met veel grimassen. 4: weken. 5: ga naar stap 4.) deed onze volledige badkamer nadien onderstromen (principe van verbonden vaten dat ook werkte via een vreemd geplaatst afvoerputje in de grond), dus voortaan laat ik het in de handen van professionals.
Ashita Kyoto e! Morgen gaan we naar Kyoto!
Wim
PS. Nu heb ik gereserveerd via internet (20% korting ftw) voor onze laatste nacht, maar dan de andere kant van Toukyou, Roppongi, omwille van het nachtleven en voor het avontuur. Die mening werd niet gedeeld door mijn broer, die liever terug dit hotel deed, omdat hij vreesde voor verbreking van cyberconnectie met zijn thuisland. Ikke niet zenne, tis ver en duur dus we persen al het Nippon uit deze reis dat we kunnen ;)
PPS. maar ik heb dan maar een hotelletje met broadband voor hem gekozen...
donderdag, april 19, 2007
Nippon Chronicles: Coloratura
Shinkansen Max Yamabiko (ze hebben allemaal namen) bracht ons vandaag naar Nikko waar we Toushouguu gingen bezichtigen, het tempelcomplex waar het mausoleum van Tokugawa Ieyatsu ligt. Kort: hij was een krijgsheer die Japan verenigde. Aldaar heb ik nog wat megabytes gevuld met digitale interpretaties van torii en Deva's en ongelooflijk gedetailleerde tempels, rustend in een vallei vol torenhoge cryptomeria. Het weer was slecht en koud, maar dat kon de schoonheid niet drukken. Jammer genoeg geen onsen zoals ik oorspronkelijk had gepland, bleek 5km ervanaf. Dat moeten we nog doen, anders vertrek ik niet.
Ik wou beestig graag ramen eten, want de plaatselijke specialiteit yuba soba (sobanoedels met dunne repen tofu), moesten we overslaan van onzen Bob die geen honger had ;) Uitendelijk bleek dat er toch geen ramen-ya in de buurt was, dus zijn we tegenover ons hotel in de soba-ya gaan eten. Dat was zwaar. De kaart was intens Japans, met andere woorden verticaal geschreven, in handschrift, zelfs de getallen in het Chinees. Hm, verbazingwekkend genoeg was mijn Japanse kennis in combinatie met de RONRII PURANETTO (Lonely Planet) voldoende om te weten wat ik bestelde. Ik begin plezier te krijgen in deze taaltekeningmensenpuzzels. We kregen iets heel mooi, en heel lekker ook, dus ik deed mijn best om luid te slurpen (al goed dat een andere gast me aan de ettiquette herinnerde). Dat ging makkelijker dan verwacht, en je smost ook minder zo. En wederom het eten is hier zo goedkoop, zo lekker, snel klaar, en waarschijnlijk heel gezond ook. Ik heb ondertussen maar drie dikke mensen gezien, en dat was nog niet eens dik zoals bij ons.
Toen... rampspoed (sfx: pa-po-PAAAAA!) Ik zette me aan de reservaties voor een persoonlijk hoogtepunt in mijn reis: een overnachting op Mi yajima. Ik had een ding niet meegeteld: ons nieuw hotelbezoek zou 's zaterdags beginnen, plus gevaarlijk dicht bij Golden Week, wanneer klein en groot verlof heeft. Dus alles zat vol. Ween, geen toeristenloos Miyajima bij avondval. Goed, welke stad dan? Kyoto, Nara, Himeji, Koya, Osaka, zolang het maar lekker Kinki is (haha, Japans geografisch woordgrapje... zo heet die regio). Kyoto zou ideaal liggen qua verbinding.
Echter, alle hotels toonden online bezet! Ik weer achter de telefoon, waar het merendeel van de hotels dus geen Engels spreekt. Hmf, ik kan me dus verstaanbaar maken, maar de respons begrijpen is iets anders. "Wakarimasen!" is Japans voor "Ik begrijp het niet!" Leer dit van buiten en heb een gepast antwoord voor elke sociale interactie. In hun beste Engels: "... Room no."
En dat antwoord krijg ik dus op 10 hotels en ryokan! Ween, en vagabond zijn is hier zo sociaal onaanvaard... Gelukkig vind ik na 2 uur van geheenenweer van gebroken Japans en gebroken Engels een ryokannetje. Het is van naam veranderd, maar ik heb het, en nog dichtbij Kyoto centraal station hatsikidee, als u me permitteert. Bob mort als hij hoort dat hij 3 nachten in een ryokan moet slapen. Zijn gevoel voor avontuur strekt maar tot 1 nacht, maar ik denk dat hij het nog aangenaam gaat vinden. In dit bed heeft hij amper geslapen wegens te kort en kussen ter dikte van een doorsnee schaap. Ha, en ik heb net al een shukubou laten vallen, een overnachting in een Boeddhistische tempel met ochtendgebed en shoujin-ryouri (Boeddhistische vegetarische keuken) op berg Koya omdat reserveren moeilijk ging en vooral: hoe krijgen we onze koffers daarboven???
Soit, we hebben terug een beetje planning dus, maar zo was de reis uitgedacht. Zoals Spike Spiegel zo mooi zegt (maar dat heeft hij gepikt van Bruce Lee): 水だよ. Wees als water.
Uimu
Ik wou beestig graag ramen eten, want de plaatselijke specialiteit yuba soba (sobanoedels met dunne repen tofu), moesten we overslaan van onzen Bob die geen honger had ;) Uitendelijk bleek dat er toch geen ramen-ya in de buurt was, dus zijn we tegenover ons hotel in de soba-ya gaan eten. Dat was zwaar. De kaart was intens Japans, met andere woorden verticaal geschreven, in handschrift, zelfs de getallen in het Chinees. Hm, verbazingwekkend genoeg was mijn Japanse kennis in combinatie met de RONRII PURANETTO (Lonely Planet) voldoende om te weten wat ik bestelde. Ik begin plezier te krijgen in deze taaltekeningmensenpuzzels. We kregen iets heel mooi, en heel lekker ook, dus ik deed mijn best om luid te slurpen (al goed dat een andere gast me aan de ettiquette herinnerde). Dat ging makkelijker dan verwacht, en je smost ook minder zo. En wederom het eten is hier zo goedkoop, zo lekker, snel klaar, en waarschijnlijk heel gezond ook. Ik heb ondertussen maar drie dikke mensen gezien, en dat was nog niet eens dik zoals bij ons.
Toen... rampspoed (sfx: pa-po-PAAAAA!) Ik zette me aan de reservaties voor een persoonlijk hoogtepunt in mijn reis: een overnachting op Mi yajima. Ik had een ding niet meegeteld: ons nieuw hotelbezoek zou 's zaterdags beginnen, plus gevaarlijk dicht bij Golden Week, wanneer klein en groot verlof heeft. Dus alles zat vol. Ween, geen toeristenloos Miyajima bij avondval. Goed, welke stad dan? Kyoto, Nara, Himeji, Koya, Osaka, zolang het maar lekker Kinki is (haha, Japans geografisch woordgrapje... zo heet die regio). Kyoto zou ideaal liggen qua verbinding.
Echter, alle hotels toonden online bezet! Ik weer achter de telefoon, waar het merendeel van de hotels dus geen Engels spreekt. Hmf, ik kan me dus verstaanbaar maken, maar de respons begrijpen is iets anders. "Wakarimasen!" is Japans voor "Ik begrijp het niet!" Leer dit van buiten en heb een gepast antwoord voor elke sociale interactie. In hun beste Engels: "... Room no."
En dat antwoord krijg ik dus op 10 hotels en ryokan! Ween, en vagabond zijn is hier zo sociaal onaanvaard... Gelukkig vind ik na 2 uur van geheenenweer van gebroken Japans en gebroken Engels een ryokannetje. Het is van naam veranderd, maar ik heb het, en nog dichtbij Kyoto centraal station hatsikidee, als u me permitteert. Bob mort als hij hoort dat hij 3 nachten in een ryokan moet slapen. Zijn gevoel voor avontuur strekt maar tot 1 nacht, maar ik denk dat hij het nog aangenaam gaat vinden. In dit bed heeft hij amper geslapen wegens te kort en kussen ter dikte van een doorsnee schaap. Ha, en ik heb net al een shukubou laten vallen, een overnachting in een Boeddhistische tempel met ochtendgebed en shoujin-ryouri (Boeddhistische vegetarische keuken) op berg Koya omdat reserveren moeilijk ging en vooral: hoe krijgen we onze koffers daarboven???
Soit, we hebben terug een beetje planning dus, maar zo was de reis uitgedacht. Zoals Spike Spiegel zo mooi zegt (maar dat heeft hij gepikt van Bruce Lee): 水だよ. Wees als water.
Uimu
woensdag, april 18, 2007
Nippon Chronicles: Eerste beweging
Wat ontzettend opvalt aan Japan is dat als je naar een kubieke meter kijkt, dan is hier gewoon veel meer. Fietsen, planten, versieringen, trapjes, dozen, borden. Heel veel hoekjes en heel veel in de hoogte. Het maakt de typische stadstraat wel veel charmanter en gezelliger dan bij ons.
Nadat ons wekkertje ons niet wou wekken, wandelden we naar Asakusa, naar de Kawarimon (big-ass mofo poort) en de pittoreske kraampjes van de Nakamisedori. Ik moest natuurlijk alles proberen wat ze er verkochten, dus heb ik direct een zak met cakevogeltjes gekocht waarvan ik niet wist wat het was. Wel, ze waren lekker. Ook dango gegeten, wat ik al 6 jaar wou proberen, dat is dus blijkbaar mochi op een stokje in saus. Daarna bracht ik een offer aan de kami Kannon (financieel, onzen Bob leeft nog) en bidde voor een leuke reis. Ik wapperde ook wat helende rook over mij, tegen mijn volgende griep.
Dan Akihabara Electric Town, waar ik letterlijk mijn portefeuille al heb leeggekocht in de tweede 7 verdiepingen hoge cd-dvd-games-manga-ccg-poppekes-hentai-winkel die we bezochten. Maar ja begot, alles is hier ook zo interessant, ik had net een soundtrack op zak van Shin Megami Tensei, kom ik daar een boek tegen van Bladecham. Ik weet niet wat het boek is, maar Bladecham is mijn god, zo lekker dat die kan tekenen, dus daar koop ik alles van. Dat is zo'n beetje een natuurwet. Al goed dat ik twijfels had of dat DVD's wel werken bij ons, anders heb ik een extra koffer mee vol jazzy space cowboy's en gothic lolita's.
Shoppen in Akihabara is zeer pijnlijk. Kom ik daar Phoenix Wright 4 tegen terwijl den 2 nog niet uit is bij ons. Heroes of Mana, waar ik al een fors emmertje kwijl voor heb verzameld, is hier gewoon uit.
Ik vond de Super Potato, waarvan ik me herinnerde dat hij geweldig was, maar niet meer wat het juist was. Een enorm retro winkeltje, je moet het echt zien om te geloven. (Ken, lees dit niet verder want je gaat een week gewoon huilend in bed blijven liggen) Een schap was gevuld met SNES-spellen: alle Final Fantasy en Dragon Quests, Bahamut Lagoon, Treasure Hunter G, al die pracht A+++ RPG's die hier zelfs nooit uitgekomen zijn. Op dat moment werd alles zwart voor mijn ogen door razernij en verdriet.
Ik ben dan om mij te bedrinken in één van de maid cafés geweest. Voor diegenen die dat niet kennen, das tegenwoordig rage aan het worden over heel de wereld en dat is begonnen in Den Den Town. Dat is een café volledig in ouderwetse Europese stijl, waar je bediend wordt door meisjes ook verkleed als Victoriaanse meid. Ieder meisje heeft in feite haar eigen soort kostuum. Je kan daar dan ook spelletjes met hen spelen: er stond onder andere een Wii met Wii Play. Jammer genoeg mocht je geen foto's trekken, dat mocht pas als je hen kon verslaan bij air hockey of zoiets.
Dan een bewijs dat de Japanners ons mijlenver voor zijn: de Arcade. Waar bij ons nog niet eens de juiste spellekes uit 1979 in de juiste vergeelde bakken zitten, heb je daar een verdieping shoot-em up's, een verdieping beat-em up's, enzoverder. Taito-techniciens lopen rond om te machines te herstellen. Langs de wanden van de roltrappen hangen profielen van de personages die je kan gebruiken in de spellen op het volgende verdiep! Eén spel --dat bijna een volledig verdieping besloeg-- bestond uit 4 aan elkaar gelinkte capsules, vanwaar je je eigen mech kon besturen in één grote battle royale, met een vierde scherm eraan gelinkt met een tactisch overzicht en cinematische beelden voor de toeschouwers! Nu dat is entertainment.
Het grote nadeel is dat mijn kanjiwoordenboek op niks trekt en dat de Japanners veel te snel spreken. Sebiet naar Yokohama voor een etentje met Jo, seh.
Wim
Nadat ons wekkertje ons niet wou wekken, wandelden we naar Asakusa, naar de Kawarimon (big-ass mofo poort) en de pittoreske kraampjes van de Nakamisedori. Ik moest natuurlijk alles proberen wat ze er verkochten, dus heb ik direct een zak met cakevogeltjes gekocht waarvan ik niet wist wat het was. Wel, ze waren lekker. Ook dango gegeten, wat ik al 6 jaar wou proberen, dat is dus blijkbaar mochi op een stokje in saus. Daarna bracht ik een offer aan de kami Kannon (financieel, onzen Bob leeft nog) en bidde voor een leuke reis. Ik wapperde ook wat helende rook over mij, tegen mijn volgende griep.
Dan Akihabara Electric Town, waar ik letterlijk mijn portefeuille al heb leeggekocht in de tweede 7 verdiepingen hoge cd-dvd-games-manga-ccg-poppekes-hentai-winkel die we bezochten. Maar ja begot, alles is hier ook zo interessant, ik had net een soundtrack op zak van Shin Megami Tensei, kom ik daar een boek tegen van Bladecham. Ik weet niet wat het boek is, maar Bladecham is mijn god, zo lekker dat die kan tekenen, dus daar koop ik alles van. Dat is zo'n beetje een natuurwet. Al goed dat ik twijfels had of dat DVD's wel werken bij ons, anders heb ik een extra koffer mee vol jazzy space cowboy's en gothic lolita's.
Shoppen in Akihabara is zeer pijnlijk. Kom ik daar Phoenix Wright 4 tegen terwijl den 2 nog niet uit is bij ons. Heroes of Mana, waar ik al een fors emmertje kwijl voor heb verzameld, is hier gewoon uit.
Ik vond de Super Potato, waarvan ik me herinnerde dat hij geweldig was, maar niet meer wat het juist was. Een enorm retro winkeltje, je moet het echt zien om te geloven. (Ken, lees dit niet verder want je gaat een week gewoon huilend in bed blijven liggen) Een schap was gevuld met SNES-spellen: alle Final Fantasy en Dragon Quests, Bahamut Lagoon, Treasure Hunter G, al die pracht A+++ RPG's die hier zelfs nooit uitgekomen zijn. Op dat moment werd alles zwart voor mijn ogen door razernij en verdriet.
Ik ben dan om mij te bedrinken in één van de maid cafés geweest. Voor diegenen die dat niet kennen, das tegenwoordig rage aan het worden over heel de wereld en dat is begonnen in Den Den Town. Dat is een café volledig in ouderwetse Europese stijl, waar je bediend wordt door meisjes ook verkleed als Victoriaanse meid. Ieder meisje heeft in feite haar eigen soort kostuum. Je kan daar dan ook spelletjes met hen spelen: er stond onder andere een Wii met Wii Play. Jammer genoeg mocht je geen foto's trekken, dat mocht pas als je hen kon verslaan bij air hockey of zoiets.
Dan een bewijs dat de Japanners ons mijlenver voor zijn: de Arcade. Waar bij ons nog niet eens de juiste spellekes uit 1979 in de juiste vergeelde bakken zitten, heb je daar een verdieping shoot-em up's, een verdieping beat-em up's, enzoverder. Taito-techniciens lopen rond om te machines te herstellen. Langs de wanden van de roltrappen hangen profielen van de personages die je kan gebruiken in de spellen op het volgende verdiep! Eén spel --dat bijna een volledig verdieping besloeg-- bestond uit 4 aan elkaar gelinkte capsules, vanwaar je je eigen mech kon besturen in één grote battle royale, met een vierde scherm eraan gelinkt met een tactisch overzicht en cinematische beelden voor de toeschouwers! Nu dat is entertainment.
Het grote nadeel is dat mijn kanjiwoordenboek op niks trekt en dat de Japanners veel te snel spreken. Sebiet naar Yokohama voor een etentje met Jo, seh.
Wim
dinsdag, april 17, 2007
Nippon Chronicles: Ouverture
Yatta, dankzij het efficiente openbaar vervoer en de vriendelijke mensen die direct afkomen als je op zijn toeristisch naar een kaartje staat te turen, zitten we in het Oak Hostel in Higashiueno, Toukyou. Awoert aan het Japanse toetsenbord dat geen trema `s en accenten toelaat. Ik beef bij zoveel ortografisch terreur mijnerhand, aanvaard mijn nederig excuus.
Het weer is slecht, maar de neon oplichtend onder een zwart wolkendek is schoon. Aja, ik ben mijn camera vergeten, dus geen foto`s. Allez, een paar dan met mijn broers camera :)
De reis was zeer aangenaam. Champagne, eten dat zelfs in een restaurant gesmaakt kan worden, vive la France. Het meeste heb ik weggeslapen, en daarna nog wat Rocky gekeken en Hotel Dusk gespeeld, een verse aanwinst voor mijn DS.
De kamer hier is wel enorm petiet, maar ja, de prijs is navenant en we zijn in Japan, he.
Tot nog es,
Wim
Het weer is slecht, maar de neon oplichtend onder een zwart wolkendek is schoon. Aja, ik ben mijn camera vergeten, dus geen foto`s. Allez, een paar dan met mijn broers camera :)
De reis was zeer aangenaam. Champagne, eten dat zelfs in een restaurant gesmaakt kan worden, vive la France. Het meeste heb ik weggeslapen, en daarna nog wat Rocky gekeken en Hotel Dusk gespeeld, een verse aanwinst voor mijn DS.
De kamer hier is wel enorm petiet, maar ja, de prijs is navenant en we zijn in Japan, he.
Tot nog es,
Wim
maandag, april 16, 2007
Nihon
Opvallend hoeveel mensen me zeggen dat naar Japan gaan een droom van hen is. Ik spreek er natuurlijk veel over dat ik ga, en ondertussen heb ik dat toch al een tiental keer mogen aanhoren. Japan is een land dat de mensen intrigeert. Eén van hen zei zelfs hetzelfde dat ik altijd zeg: Japan is het meest beschaafde land op de wereld. Een venster op onze toekomst.
Weet je wat? Laten we er even naartoe gaan. Shuwaaatch! Tot later.
Uimu
Weet je wat? Laten we er even naartoe gaan. Shuwaaatch! Tot later.
Uimu
vrijdag, april 13, 2007
Globetrotter Wim
Ok, de kogel is door de kerk.
Het wordt dus 2 weken Japan, 2 weken België, 2 weken Congo. Het weekend dat ik in België ben is het zelfs teambuilding, dus ik kan amper iets doen. Pff, al mijn plannen een maand uitstellen. Misschien moet ik een foto van mezelf op de site plaatsen zodat jullie nog herinneren hoe ik eruit zie :)
Wim
Het wordt dus 2 weken Japan, 2 weken België, 2 weken Congo. Het weekend dat ik in België ben is het zelfs teambuilding, dus ik kan amper iets doen. Pff, al mijn plannen een maand uitstellen. Misschien moet ik een foto van mezelf op de site plaatsen zodat jullie nog herinneren hoe ik eruit zie :)
Wim
donderdag, april 05, 2007
Kanaal Z
Hoi,
Ik, mijn handen, mijn computer en mijn applicatie zijn net gefilmd geweest door Kanaal Z. Dus als je vanavond om half acht kijkt zie je me.
Update: Het staat online op de site van Kanaal Z. Klik op de link met Zetes in. Vanaf 11:10 zijn de opnames op mijn bureau, en mij hebben ze blijkbaar stiekem ook gefilmd vanaf 11:23.
Wim
Ik, mijn handen, mijn computer en mijn applicatie zijn net gefilmd geweest door Kanaal Z. Dus als je vanavond om half acht kijkt zie je me.
Update: Het staat online op de site van Kanaal Z. Klik op de link met Zetes in. Vanaf 11:10 zijn de opnames op mijn bureau, en mij hebben ze blijkbaar stiekem ook gefilmd vanaf 11:23.
Wim
Esquive
Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik dit zag. Ik bezie boxen nu niet als krijgskunst, maar de ontwijkkunsten van deze boxer kunnen tippen aan wat je ziet in begot fantasie-anime. Jezus, op een halve meter afstand, 3 slagen per seconde tegen krijgen en dan nog bijna allemaal ontwijken! En zie hoe hij bijna geen centimeter teveel ontwijkt als het niet hoeft! Wat een focus, inzicht en snelheid daar wel niet voor nodig is.
Hoest
Al twee nachten niet kunnen slapen van mijn eigen hoest. Na de eerste nacht besloot ik de apotheek aan te doen, but to no avail. De tweede nacht besloot ik de dokter aan te doen, die me beval de apotheek aan te doen, met nieuwe wapens. Hoewel ik veronderstelde dat dit nog altijd iets was dat sluimerde sinds het Feestpaleis, want het komt weer op na uitgaansgerelateerde stemstress, gelooft hij dat het iets nieuw viraal is. En het komt niet van mijn longen, maar van hoger.
Dat klopt met mijn experimenten, toen ik gisterennacht mezelf wakker hoestte en anderhalf uur probeerde de hoest te bedaren. Ik heb dan 10 minuten elke mogelijke houding uitgeprobeerd om te zien welke me liet ongestoord liet ademen. Uiteindelijk had ik een berg van kussens waar ik zo'n beetje achterstevoren op lag, en die me toelieten nog een uurtje of twee te slapen.
Maar kom, we geraken er, mijn stem is al minder om zeep en mijn techniek weeral verbeterd.
Wi *kuch hoest* im
Dat klopt met mijn experimenten, toen ik gisterennacht mezelf wakker hoestte en anderhalf uur probeerde de hoest te bedaren. Ik heb dan 10 minuten elke mogelijke houding uitgeprobeerd om te zien welke me liet ongestoord liet ademen. Uiteindelijk had ik een berg van kussens waar ik zo'n beetje achterstevoren op lag, en die me toelieten nog een uurtje of twee te slapen.
Maar kom, we geraken er, mijn stem is al minder om zeep en mijn techniek weeral verbeterd.
Wi *kuch hoest* im
dinsdag, april 03, 2007
Zelfvertrouwen
Het is zot in hoevele mate een toename van zelfvertrouwen een verbetering geeft in andere gebieden in je leven, voor mij onverwacht:
- ik kan beter autorijden, want vroeger deed ik stomme dingen omdat er iemand in mijn gat zat of als ik verkeer moest ophouden om te parkeren.
- ik kan beter Frans, want ik spreek meer mensen aan in het Frans omdat het me minder kan schelen als ik fouten maak.
- ik heb minder last van mijn chronische rugpijn, want in mijn natuurlijke houding sta ik veel rechter. (Het meer uitgaan zorgt er echter ook voor dat ik minder achter de computer zit en de kung fu werkt alles ook wel los, maar toch.)
Echt waar, zelfvertrouwen is de kernwaarde, de rest vloeit daaruit. Dat is hetgene wat ik mijn kinderen zou leren als ik er had.
Wim
- ik kan beter autorijden, want vroeger deed ik stomme dingen omdat er iemand in mijn gat zat of als ik verkeer moest ophouden om te parkeren.
- ik kan beter Frans, want ik spreek meer mensen aan in het Frans omdat het me minder kan schelen als ik fouten maak.
- ik heb minder last van mijn chronische rugpijn, want in mijn natuurlijke houding sta ik veel rechter. (Het meer uitgaan zorgt er echter ook voor dat ik minder achter de computer zit en de kung fu werkt alles ook wel los, maar toch.)
Echt waar, zelfvertrouwen is de kernwaarde, de rest vloeit daaruit. Dat is hetgene wat ik mijn kinderen zou leren als ik er had.
Wim
Abonneren op:
Berichten (Atom)
