Het woord van de dag is hittepeuter, een kindje dat achtergelaten wordt in een warme auto om nadien uitgedroogd aantroffen te worden.
Naast het macaber maar geapprecieerd neologisme, amuseer ik me vooral met de politiek correct verontwaardigde commentaren van de bezoekers :)
Hittewim
woensdag, juli 30, 2008
maandag, juli 28, 2008
Muppets op mijn Internets
Hey! Er zitten Muppets op mijn internet!
Zie ook die van the Swedish Chef die Habanera brengt. Ik deed het in mijn broek toen Beaker opkwam met zijn roos.
Die filmpjes zijn precies allemaal specifiek voor Youtube gemaakt. Er is een Youtube-gebruiker voor Beaker, Sam, the Swedish Chef, Gonzo, en natuurlijk Waldorf & Statler. Ik vraag me af door wie ze gemaakt zijn.... maar ik heb er ondertussen wel zo hard op gesubscribed.
the inspirational, celebrational, muppetational Wim
Zie ook die van the Swedish Chef die Habanera brengt. Ik deed het in mijn broek toen Beaker opkwam met zijn roos.
Die filmpjes zijn precies allemaal specifiek voor Youtube gemaakt. Er is een Youtube-gebruiker voor Beaker, Sam, the Swedish Chef, Gonzo, en natuurlijk Waldorf & Statler. Ik vraag me af door wie ze gemaakt zijn.... maar ik heb er ondertussen wel zo hard op gesubscribed.
the inspirational, celebrational, muppetational Wim
dinsdag, juli 22, 2008
Een Ontbrekende Steen
De menselijke geest is toch raar, hij blijft me verbazen. En het toffe is dat zelfs mijn eigen geest me blijft verbazen (eigenlijk is het enkel je eigen geest die je kan verbazen, want andere kan je amper observeren). Specifieker: de structuur van realiteit.
De laatste dikke maand zat ik geregeld met iets dat me tegenstak. Wat ik toen nog niet wist, is dat ik met een lichte jaloeziecrisis zat. Nu ben ik bewust genoeg om te weten dat ik die slechte gevoelens heb, maar dat betekent nog niet dat ik die kan loslaten (dat vind ik persoonlijk een van de lastigere zaken, de negativiteit aanvaarden), dus ik zat ermee. Sms'jes, telefoontjes, verhaaltjes, gedachten, ...
ze brachten vaak nieuwe steken van jaloezie, en ik moest mezelf herhaaldelijk terugvinden.
Nu, jaloezie moet je verwachten in polyamoureuze relaties, maar dit was keer op keer, en ik snapte niet waarom, want recent had ik dat weggewerkt. Dat frustreerde me.
Als ik zo'n dingen voel klap ik daar niet altijd over, omdat je weet dat het weer een gebrek aan vertrouwen in jezelf is wat het veroorzaakt, en door erover te klappen kan je zo'n dingen wel oplossen maar kan je zo'n dingen ook erger maken, want erover klappen dikt zoiets aan bij wijze van
spreken. En zoals ieder van ons al talloze keren heeft meegemaakt: ze gaan toch over.
Allez, toch een keer weer dat gat in mezelf ontleedt (want dat kan deel van het laten overgaan zijn) en Katleen en ik zijn lang aan het discussiëren geweest... maar de argumenten ketsen stomweg af op mij, ik kom altijd uit bij dezelfde angstige kern. Die kern is dat ik me minder speciaal voel. Dat is natuurlijk je schoolvoorbeeld reinste ego-zever weet ik... maar ik voel het niet zo! Aargh! En ondertussen voel ik me inderdaad slechter, zoals ik vreesde... Zo zitten we er een beetje verslagen bij...
Totdat Katje zegt: "één relatie heeft geen invloed op andere."
Iets flitst door mijn kop. Ik kan het niet tegenhouden, maar ik moet glimlachen. De glimlach wordt een luide lach. De luide lach wordt een bulderlach. Vragend kijkt Katje mij aan. "Dat is exact het argument dat ik altijd gebruikte", verklaar ik. "Waarom besef je dat dan nu niet meer?" vraagt ze me.
Goeie vraag. Ik peil even in mezelf. De storm die woedde is volledig gaan liggen. "Ik weet het niet" zeg ik o zo naar waarheid, want er is geen greintje meer te bespeuren van dat gebrek aan vertrouwen.
Dit is dus echt zot. Ik was dat geloof kwijt. Dat was een steen die ontbrak en alles was in elkaar gestort zonder dat ik het besefte. Maar nu tsjak steekt die steen terug en hop heel het kasteel staat daar weer opgebouwd, als het speelgoed in Mary Poppins. Het enige dat ik nog voel is een kalm vertrouwen. En dat is nu dat ik dit schrijf nog altijd zo.
Ik weet niet wat ik het mafste vind:
Het feit dat mijn realiteit zonder dat ene geloof omvalt als dominostenen... of het feit dat met dat hervonden geloof alles plotsklaps weer rechtstaat.
Wim
De laatste dikke maand zat ik geregeld met iets dat me tegenstak. Wat ik toen nog niet wist, is dat ik met een lichte jaloeziecrisis zat. Nu ben ik bewust genoeg om te weten dat ik die slechte gevoelens heb, maar dat betekent nog niet dat ik die kan loslaten (dat vind ik persoonlijk een van de lastigere zaken, de negativiteit aanvaarden), dus ik zat ermee. Sms'jes, telefoontjes, verhaaltjes, gedachten, ...
ze brachten vaak nieuwe steken van jaloezie, en ik moest mezelf herhaaldelijk terugvinden.
Nu, jaloezie moet je verwachten in polyamoureuze relaties, maar dit was keer op keer, en ik snapte niet waarom, want recent had ik dat weggewerkt. Dat frustreerde me.
Als ik zo'n dingen voel klap ik daar niet altijd over, omdat je weet dat het weer een gebrek aan vertrouwen in jezelf is wat het veroorzaakt, en door erover te klappen kan je zo'n dingen wel oplossen maar kan je zo'n dingen ook erger maken, want erover klappen dikt zoiets aan bij wijze van
spreken. En zoals ieder van ons al talloze keren heeft meegemaakt: ze gaan toch over.
Allez, toch een keer weer dat gat in mezelf ontleedt (want dat kan deel van het laten overgaan zijn) en Katleen en ik zijn lang aan het discussiëren geweest... maar de argumenten ketsen stomweg af op mij, ik kom altijd uit bij dezelfde angstige kern. Die kern is dat ik me minder speciaal voel. Dat is natuurlijk je schoolvoorbeeld reinste ego-zever weet ik... maar ik voel het niet zo! Aargh! En ondertussen voel ik me inderdaad slechter, zoals ik vreesde... Zo zitten we er een beetje verslagen bij...
Totdat Katje zegt: "één relatie heeft geen invloed op andere."
Iets flitst door mijn kop. Ik kan het niet tegenhouden, maar ik moet glimlachen. De glimlach wordt een luide lach. De luide lach wordt een bulderlach. Vragend kijkt Katje mij aan. "Dat is exact het argument dat ik altijd gebruikte", verklaar ik. "Waarom besef je dat dan nu niet meer?" vraagt ze me.
Goeie vraag. Ik peil even in mezelf. De storm die woedde is volledig gaan liggen. "Ik weet het niet" zeg ik o zo naar waarheid, want er is geen greintje meer te bespeuren van dat gebrek aan vertrouwen.
Dit is dus echt zot. Ik was dat geloof kwijt. Dat was een steen die ontbrak en alles was in elkaar gestort zonder dat ik het besefte. Maar nu tsjak steekt die steen terug en hop heel het kasteel staat daar weer opgebouwd, als het speelgoed in Mary Poppins. Het enige dat ik nog voel is een kalm vertrouwen. En dat is nu dat ik dit schrijf nog altijd zo.
Ik weet niet wat ik het mafste vind:
Het feit dat mijn realiteit zonder dat ene geloof omvalt als dominostenen... of het feit dat met dat hervonden geloof alles plotsklaps weer rechtstaat.
Wim
woensdag, juli 16, 2008
Final Fantasy Tactics A2
Yeayayayayayayaya!!!!!
En nu hopen dat ze er niet hetzelfde mee kloten als met de nieuwe Mana-spellen....
En nu hopen dat ze er niet hetzelfde mee kloten als met de nieuwe Mana-spellen....
Impro aan de Lot
Ben terug van de geweldige Wisper-cursus impro in Castelmoron-sur-Lot, en je kan al wat foto's bekijken. Voor verhalen moet je bij mij in persoon zijn.
Wimpro
Wimpro
Abonneren op:
Berichten (Atom)
